بشپړ غزل ↗

1. 1 به من نگر به دو رخسار زعفرانی من·به گونه گونه علامات آن جهانی من
2. 2 به جان پیر قدیمی که در نهاد من است·که باد خاک قدم‌هاش این جوانی من
3. 3 تو چشم تیز کن آخر به چشم من بنگر·مدزد این دل خود را ز دلستانی من
4. 4 بر این لبم چو از آن بخت بوسه‌ای برسید·شکر کساد شد از قند خوش زبانی من
5. 5 به گوش‌ها برسد حرف‌های ظاهر من·به هیچ کس نرسد نعره‌های جانی من
6. 6 بس آتشی که فروزد از این نفس به جهان·بسی بقا که بجوشد ز حرف فانی من
7. 7 ز شمس مفخر تبریز تا چه دیدستم·که بی‌قرار شدستند این معانی من