دیوان شمس› غزل ۲۰۸۱› بیت ۲ → مخکنۍ · راتلونکې ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۰۸۱
- بیا که آب حیاتی و بنده مستسقی نه بنده راست ملالت نه لطف راست کران
G2081:2
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان·مرا به خوان تو باید هزار حلق و دهان
- 2 بیا که آب حیاتی و بنده مستسقی·نه بنده راست ملالت نه لطف راست کران
- 3 بیا که بحر معلق توی و من ماهی·میان بحرم و این بحر را کی دید میان
- 4 ز بحر توست یکی قطره آب خاک آلود·که جان شدهست به پیش جماعتی بیجان
- 5 بیا بیا که توی آفتاب و من ذره·به پیش شعله رویت چو ذره چرخ زنان
ganjoor: sh2081 · public domain