بشپړ غزل ↗

1. 1 ز بردابرد عشق او چو بشنید این دل پاره·برآمد از وجود خویش و هر دو کون یک باره
2. 2 به بحر نیستی درشد همه هستی محقر شد·به ناگه شعله‌ای برشد شگرف از جان خون خواره
3. 3 کجا اسراربین آمد دمی کز کبر و کین آمد·حیاتی کز زمین آمد بود در بحر بیچاره
4. 4 الا ای جان انسانی چو از اقلیم نقصانی·به شب هنگام ظلمانی چو اختر باش سیاره
5. 5 چو از مردان مدد یابی یکی عیش ابد یابی·سپاه بی‌عدد یابی به قهر نفس اماره
6. 6 چو هستی را همی‌روبی سر هر نفس می‌کوبی·بدید آید یکی خوبی نه رو باشد نه رخساره
7. 7 چه باشد صد قمر آن جا شود هر خاک زر آن جا·به غیر دل مبر آن جا که آن جا هست دل پاره
8. 8 زهی دربخش دریایی برای جان بینایی·شمار ریگ هر جایی ز عشقش هست آواره
9. 9 خوشا مشکا که می‌بیزی به راه شمس تبریزی·زهی باده که می‌ریزی برای جان میخواره