غزل شمارهٔ ۲۳۰۶

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G2306:1 ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچارهتا مرد نظر باشی نی مردم نظاره
2. G2306:2 ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خوخورشید چو درتابد فانی شود استاره
3. G2306:3 آن‌ها که قوی دستند دست تو چرا بستندزیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره
4. G2306:4 چون در سخن‌ها سفت و الارض مهادا گفتای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره
5. G2306:5 ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تندندان خرد بنما نعمت خور همواره
6. G2306:6 تا طفل بود سلطان دایه کندش زندانتا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره
7. G2306:7 از سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمههر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره
8. G2306:8 گوید که اگر زین پس او بشکندم شادمجان داد مرا آبش یک باره و صد باره
9. G2306:9 گر در ره او مردم هم زنده بدو گردمخود پاره دهم او را تا او کندم پاره

ganjoor: sh2306 · public domain