بشپړ غزل ↗

1. 1 امروز بت خندان می‌بخش کند خنده·عالم همه خندان شد بگذشت ز حد خنده
2. 2 پیوسته حسد بودی پرغصه ولیک این دم·می‌جوشد و می‌روید از عین حسد خنده
3. 3 در من بنگر ای جان تا هر دو سلف خندیم·کان خنده بی‌پایان آورد مدد خنده
4. 4 بربسته و بررسته غرقند در این رسته·تا با همگان باشد از عین ابد خنده
5. 5 تا چند نهان خندم پنهان نکنم زین پس·هر چند نهان دارم از من بجهد خنده
6. 6 ور تو پنهان داری ناموس تو من دانم·کاندر سر هر مویت درجست دو صد خنده
7. 7 هر ذره که می‌پوید بی‌خنده نمی‌روید·از نیست سوی هستی ما را کی کشد خنده
8. 8 خنده پدر و مادر در چرخ درآوردت·بنمود به هر طورت الطاف احد خنده
9. 9 آن دم که دهان خندد در خنده جان بنگر·کان خنده بی‌دندان در لب بنهد خنده