بشپړ غزل ↗

1. 1 آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده·فردا از او ببینی صد حور رو گشاده
2. 2 بنگر به شهوت خود ساده‌ست و صاف بی‌رنگ·یک عالمی صنم بین از ساده ای بزاده
3. 3 زنبور شهد جانت هر چند ناپدید است·شش خانه‌های او بین از شهد پر نهاده
4. 4 اندازه تن تو خود سه گز است و کمتر·در خان خود تو بنگر از نه فلک زیاده
5. 5 تا چند کاسه لیسی این کوزه بر زمین زن·برگیر کاه گل را از روی خنب باده
6. 6 سجاده آتشین کن تا سجده صاف گردد·آتش رخی برآید از زیر این سجاده
7. 7 آید سوارگشته بر عشق شمس تبریز·اندر رکاب آن شه خورشید و مه پیاده