بشپړ غزل ↗

1. 1 صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی·که چه طاقت است جان را چو تو نور خود نمایی
2. 2 تو چنان همایی ای جان که به زیر سایه تو·به کف آورند زاغان همه خلعت همایی
3. 3 کرم تو عذرخواه همه مجرمان عالم·تو امان هر بلایی تو گشاد بندهایی
4. 4 توی گوهری که محو است دو هزار بحر در تو·توی بحر بی‌کرانه ز صفات کبریایی
5. 5 به وصال می‌بنالم که چه بی‌وفا قرینی·به فراق می‌بزارم که چه یار باوفایی
6. 6 به گه وصال آن مه چه بود خدای داند·که گه فراق باری طرب است و جان فزایی
7. 7 دل اگر جنون آرد خردش تویی که رفتی·رخ توست عذرخواهش به گهی که رخ گشایی