دیوان شمس غزل ۲۹۵۱ بیت ۷ → مخکنۍ

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۹۵۱

  1. بنمای صورتی را کان لوح درنگنجد تا بت پرست و بتگر یابند رستگاری

G2951:7

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری·چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری
  2. 2 زان دست شستم از خود تا دست من تو گیری·زان چون خیال گشتم تا در دلم گذاری
  3. 3 زان روز و شب دریدم در عاشقی گریبان·تا تو ز مشرق دل چون مه سری برآری
  4. 4 زان اشکبار گشتم چون ابر در بهاران·تا نوبهار حسنت بر من کند بهاری
  5. 5 حمال آن امانت کان را فلکت نپذرفت·گشتم به اعتمادی کز لطف توست یاری
  6. 6 شاها به حق آنک بر لوح سینه هر دم·از بهر بت پرستان نوصورتی نگاری
  7. 7 بنمای صورتی را کان لوح درنگنجد·تا بت پرست و بتگر یابند رستگاری

ganjoor: sh2951 · public domain