بشپړ غزل ↗

1. 1 ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای·بر روی دام شعر دخانی نهاده‌ای
2. 2 چندین هزار مرغ بدین فن بکشته‌ای·پرهای کشته بهر نشانی نهاده‌ای
3. 3 مرغان پاسبان تو هیهای می‌زنند·درهای هویشان چه معانی نهاده‌ای
4. 4 مرغان تشنه را به خرابات قرب خویش·خم‌ها و باده‌های معانی نهاده‌ای
5. 5 آن خنب را که ساقی و مستیش بود نبرد·از بهر شب روی که تو دانی نهاده‌ای
6. 6 در صبر و توبه عصمت اسپر سرشته‌ای·و اندر جفا و خشم سنانی نهاده‌ای
7. 7 بی زحمت سنان و سپر بهر مخلصان·ملکی درون سبع مثانی نهاده‌ای
8. 8 زیر سواد چشم روان کرده موج نور·و اندر جهان پیر جوانی نهاده‌ای
9. 9 در سینه کز مخیله تصویر می‌رود·بی کلک و بی‌بنان تو بنانی نهاده‌ای
10. 10 چندین حجاب لحم و عصب بر فراز دل·دل را نفوذ و سیر عیانی نهاده‌ای
11. 11 غمزه عجبتر است که چون تیر می‌پرد·یا ابروی که بهر کمانی نهاده‌ای
12. 12 اخلاق مختلف چو شرابات تلخ و نوش·در جسم‌های همچو اوانی نهاده‌ای
13. 13 وین شربت نهان مترشح شد از زبان·سرجوش نطق را به لسانی نهاده‌ای
14. 14 هر عین و هر عرض چو دهان بسته غنچه‌ای است·کان را حجاب مهد غوانی نهاده‌ای
15. 15 روزی که بشکفانی و آن پرده برکشی·ای جان جان جان که تو جانی نهاده‌ای
16. 16 دل‌های بی‌قرار ببیند که در فراق·از بهر چه نیاز و کشانی نهاده‌ای
17. 17 خاموش تا بگوید آن جان گفته‌ها·این چه دراز شعبده خوانی نهاده‌ای