بشپړ غزل ↗

1. 1 جان خاک آن مهی که خداش است مشتری·آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری
2. 2 چون از خودی برون شد او آدمی نماند·او راست چشم روشن و گوش پیمبری
3. 3 تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک·بسته‌ست چشم هر دو از آن جان و دلبری
4. 4 عالم به حکم او است مر او را چه فخر از این·چون آن او است خالق عالم به یک سری
5. 5 بحری که کمترین شبه را گوهری کند·حاشا از او که لاف برآرد ز گوهری
6. 6 آن ذره است لایق رقص چنان شعاع·کو گشت از هزار چو خورشید و مه بری
7. 7 آن ذره‌ای که گر قدمش بوسد آفتاب·خود ننگرد به تابش او جز که سرسری
8. 8 بنما مها به کوری خورشید تابشی·تا زین سپس زنخ نزند از منوری
9. 9 درتاب شاه و مفخر تبریز شمس دین·تا هر دو کون پر شود از نور داوری