بشپړ غزل ↗

1. 1 کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب·وآن حدیثِ چو شکر کز تو شنیدم همه شب
2. 2 گرچه از شمع تو می‌سوخت چو پروانه دلم·گرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب
3. 3 شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می‌بست·من چو مه چادر شب می‌بدریدم همه شب
4. 4 جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می‌لیسید·من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب
5. 5 سینه چون خانهٔ زنبور پر از مشغله بود·کز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب
6. 6 دام شب آمد جان‌های خلایق بربود·چون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب
7. 7 آنکه جان‌ها چو کبوتر همه در حکم وی اند·اندر آن دام مر او را طلبیدم همه شب