بشپړ غزل ↗

1. 1 فرست باده جان را به رسم دلداری·بدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری
2. 2 بدان نشان که همه شب چو ماه می‌تابی·درون روزن دل‌ها برای بیداری
3. 3 بدان نشان که دمم داده‌ای از می که خویش·تهی و پر کنمت دم به دم قدح واری
4. 4 بگرد جمع مرا چون قدح چه گردانی·چو باده را به گرو برده‌ای نمی‌آری
5. 5 از آن میی که اگر بر کلوخ برریزی·کلوخ مرده برآرد هزار طراری
6. 6 از آن میی که اگر باغ از او شکوفه کند·ز گل گلی بستانی ز خار هم خاری
7. 7 چو بی‌تو ناله برآرم ز چنگ هجر تو من·چو چنگ بی‌خبرم از نوا و از زاری
8. 8 گره گشای خداوند شمس تبریزی·که چشم جادوی او زد گره به سحاری