بشپړ غزل ↗

1. 1 کسی که باده خورد بامداد زین ساقی·خمار چشم خوشش بین و فهم کن باقی
2. 2 به ناشتاب سعادت مرا رسید شتاب·چنانک کعبه بیاید به نزد آفاقی
3. 3 بیا حیات همه ساقیان بپیما زود·شراب لعل خدایی خاص رواقی
4. 4 هزار جام پر از زهر داده بود فراق·رسید معدن تریاق و کرد تریاقی
5. 5 بیا که دولت نو یافت از تو بخت جوان·بیا که خلعت نو یافت از تو مشتاقی
6. 6 چگونه خنده بپوشم انار خندانم·نبات و قند نتاند نمود سماقی
7. 7 توی که جفت کنی هر یتیم را به مراد·که هیچ جفت نداری به مکرمت طاقی
8. 8 جهان لهو و لعب کودکانه باده دهد·ز توست مستی بالغ که زفت سغراقی
9. 9 به گرد خانه دل مرا غم همی‌گردد·بکند دیده ماران زمرد راقی
10. 10 برآ در آینه شو یا ز پیش چشمم دور·که زنگ قیصر روم و عدو احداقی
11. 11 نماید آینه‌ام عکس روی و قانع نیست·صور نماید و بخشد مزید براقی
12. 12 از این گذر کن کامروز تا به شب عیش است·خراب و مست دریدیم دلق زراقی
13. 13 بریز بر سر و ریشش سبوی می امروز·هر آنک دم زند از عقل و خوب اخلاقی
14. 14 چراغ قصر جهان قیصر منست امروز·به برق عارض رومی و چشم قفچاقی
15. 15 به باد باده پراکنده گشت ابر سخن·فرست باده بی‌ابر را که رزاقی