دیوان شمس غزل ۳۱۰۵ بیت ۳ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۰۵

  1. فروگرفت مرا مست وار و می‌گفتم بجستمی من از او گر بهانه‌ای هستی

G3105:3

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی·نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
  2. 2 ز نوبهار رخش این جهان گلستانی·به پیش قامت زیباش آسمان پستی
  3. 3 فروگرفت مرا مست وار و می‌گفتم·بجستمی من از او گر بهانه‌ای هستی
  4. 4 بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر·تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
  5. 5 بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی·اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
  6. 6 بتاب مفخر ایام شمس تبریزی·ایا فکنده در این بحر نور شستستی

ganjoor: sh3105 · public domain