دیوان شمس غزل ۳۵۰ بیت ۵ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۵۰

  1. مشو نومید از دشنام دلدار که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست

G350:5

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست·به زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست
  2. 2 نبینی نور چون دانی تو کوری·سیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟
  3. 3 قرینِ صد هزاران نقش و معنی·نهان تصریف سلطان وحیدی‌ست
  4. 4 که جنباننده این نقش و معنی‌ست·چو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست
  5. 5 مشو نومید از دشنام دلدار·که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست
  6. 6 که یبقی الحب ما بقی العتاب·که هر نقصی کشاننده مزیدی‌ست
  7. 7 رها کن گفت به از گفت یابی·یقین هر حادثی را خود ندیدی‌ست

ganjoor: sh350 · public domain