بشپړ غزل ↗

1. 1 یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشد·اشتر مست خویش را در چه قطار می‌کشد
2. 2 جان و تنم بخست او شیشه من شکست او·گردن من به بست او تا به چه کار می‌کشد
3. 3 شست ویم چو ماهیان جانب خشک می‌برد·دام دلم به جانب میر شکار می‌کشد
4. 4 آنک قطار ابر را زیر فلک چو اشتران·ساقی دشت می‌کند برکه و غار می‌کشد
5. 5 رعد همی‌زند دهل زنده شدست جزو و کل·در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می‌کشد
6. 6 آنک ضمیر دانه را علت میوه می‌کند·راز دل درخت را بر سر دار می‌کشد
7. 7 لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را·گرچه جفای دی کنون سوی خمار می‌کشد