غزل شمارهٔ ۵۷۴

✦ د دې غزل ټوله مانا

هر بیت یې پرانیزئ — خپله پاڼه لري: مانا، شرحه، سخت لغات.

1. G574:1 مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزدقیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد
2. G574:2 دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزددو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد
3. G574:3 ملک‌ها را چه مندیلی به دست خویش درپیچدچراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد
4. G574:4 چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آیدبه جز خود هیچ نگذارد و با خود نیز بستیزد
5. G574:5 چو هفت صد پرده‌ی دل را به نور خود بدراندز عرشش این ندا آید بنامیزد بنامیزد
6. G574:6 چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرداز آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد

ganjoor: sh574 · public domain