بشپړ غزل ↗

1. 1 مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد·قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد
2. 2 دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد·دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد
3. 3 ملک‌ها را چه مندیلی به دست خویش درپیچد·چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد
4. 4 چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آید·به جز خود هیچ نگذارد و با خود نیز بستیزد
5. 5 چو هفت صد پرده‌ی دل را به نور خود بدراند·ز عرشش این ندا آید بنامیزد بنامیزد
6. 6 چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرد·از آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد