بشپړ غزل ↗

1. 1 آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد·وان کس که تو را بیند ای ماه چه غم دارد
2. 2 از رنگ بلور تو شیرین شده جور تو·هر چند که جور تو بس تند قدم دارد
3. 3 ای نازش حور از تو وی تابش نور از تو·ای آنک دو صد چون مه شاگرد و حشم دارد
4. 4 ور خود حشمش نبود خورشید بود تنها·آخر حشم حسنش صد طبل و علم دارد
5. 5 بس عاشق آشفته آسوده و خوش خفته·در سایه آن زلفی کو حلقه و خم دارد
6. 6 گفتم به نگار من کز جور مرا مشکن·گفتا به صدف مانی کو در به شکم دارد
7. 7 تا نشکنی ای شیدا آن در نشود پیدا·آن در بت من باشد یا شکل بتم دارد
8. 8 شمس الحق تبریزی بر لوح چو پیدا شد·والله که بسی منت بر لوح و قلم دارد