بشپړ غزل ↗

1. 1 چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند·جز پادشه بی‌چون قدر تو کجا داند
2. 2 عالم ز تو پرنور‌ست ای دلبر دور از تو·حق تو زمین داند یا چرخ سما داند
3. 3 این پرده نیلی را بادی‌ست که جنباند·این باد هوایی نی بادی که خدا داند
4. 4 خرقه غم و شادی را دانی که که می‌دوزد·وین خرقه ز دوزنده خود را چه جدا داند
5. 5 اندر دل آیینه دانی که چه می‌تابد·داند چه خیال است آن آن کس که صفا داند
6. 6 شقه علم عالم هر چند که می‌رقصد·چشم تو علم بیند جان تو هوا داند
7. 7 وان کس که هوا را هم داند که چه بیچاره‌ست·جز حضرت الاالله باقی همه لا داند
8. 8 شمس الحق تبریزی این مکر که حق دارد·بی مهره تو جانم کی نرد دغا داند