بشپړ غزل ↗

1. 1 اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما را·فراغت‌ها کجا بودی ز دام و از سبب ما را
2. 2 بت شهوت برآوردی دمار از ما ز تاب خود·اگر از تابش عشقش نبودی تاب و تب ما را
3. 3 نوازش‌های عشق او لطافت‌های مهر او·رهانید و فراغت داد از رنج و نصب ما را
4. 4 زهی این کیمیا‌ی حق که هست از مهر جان او·که عین ذوق و راحت شد همه رنج و تعب ما را
5. 5 عنایت‌های ربانی ز بهر خدمت آن شه·برویانید و هستی داد از عین ادب ما را
6. 6 بهار حسن آن مهتر به ما بنمود ناگاهان·شقایق‌ها و ریحان‌ها و گل‌های عجب ما را
7. 7 زهی دولت زهی رفعت زهی بخت و زهی اختر·که مطلوب همه جان‌ها کند از جان طلب ما را
8. 8 گزید او لب گه مستی که رو پیدا مکن مستی·چو جام جان لبالب شد از آن می‌های لب ما را
9. 9 عجب بختی که رو بنمود ناگاهان هزاران شکر·ز معشوق لطیف اوصاف خوب بوالعجب ما را
10. 10 در آن مجلس که گردان کرد از لطف او صراحی‌ها·گران قدر و سبک دل شد دل و جان از طرب ما را
11. 11 به سوی خطهٔ تبریز چه چشمه آب حیوان‌ است·کشاند دل بدان جانب به عشق چون کنب ما را