بشپړ غزل ↗

1. 1 آمد بت میخانه تا خانه برد ما را·بنمود بهار نو تا تازه کند ما را
2. 2 بگشاد نشان خود بربست میان خود·پر کرد کمان خود تا راه زند ما را
3. 3 صد نکته دراندازد صد دام و دغل سازد·صد نرد عجب بازد تا خوش بخورد ما را
4. 4 رو سایه سَروَش شو پیش و پس او می‌دو·گرچه چو درخت نو از بن بکند ما را
5. 5 گر هست دلش خارا مگریز و مرو یارا·کاول بُکشد ما را و آخر بِکشد ما را
6. 6 چون ناز کند جانان اندر دل ما پنهان·بر جمله سلطانان صد ناز رسد ما را
7. 7 بازآمد و بازآمد آن عمر دراز آمد·آن خوبی و ناز آمد تا داغ نهد ما را
8. 8 آن جان و جهان آمد وان گنج نهان آمد·وان فخر شهان آمد تا پرده درد ما را
9. 9 می‌آید و می‌آید آن کس که همی‌باید·وز آمدنش شاید گر دل بجهد ما را
10. 10 شمس الحق تبریزی در برج حمل آمد·تا بر شجر فطرت خوش خوش بپزد ما را