بشپړ غزل ↗

1. 1 چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد·که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد
2. 2 شجری خوش و خرامان به میانه بیابان·که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد
3. 3 فلکی چو آسمان‌ها که بدوست قصد جان‌ها·که زحل نیارد آن جا که به زهره برستیزد
4. 4 گهری لطیف کانی به مکان لامکانی·بویست اشارت دل چو دو دیده اشک بیزد