بشپړ غزل ↗

1. 1 جانا سر تو یارا مگذار چنین ما را·ای سرو روان بنما آن قامت بالا را
2. 2 خرم کن و روشن کن این مفرش خاکی را·خورشید دگر بنما این گنبد خضرا را
3. 3 رهبر کُنُ جان‌ها را پرزر کُنُ کان‌ها را·در جوش و خروش آور از زلزله دریا را
4. 4 خورشید پناه آرد در سایه اقبالت·آری چه توان کردن آن سایه عنقا را
5. 5 مغزی که بد اندیشد آن نقص بسست ای جان·سودای بپوسیده پوسیده سودا را
6. 6 هم رحمت رحمانی هم مرهم و درمانی·درده تو طبیبانه آن دافع صفرا را
7. 7 تو بلبل گلزاری تو ساقی ابراری·تو سرده اسراری هم بی‌سر و بی‌پا را
8. 8 یا رب که چه داری تو کز لطف بهاری تو·در کار درآری تو سنگ و که خارا را
9. 9 افروختهٔ نوری انگیختهٔ شوری·ننشاند صد طوفان آن فتنه و غوغا را