بشپړ غزل ↗

1. 1 میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد·که «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»
2. 2 پیاله‌ای به من آورد لاله که «بخوری؟»·خورم؛ چرا نخورم؟ بنده هم گلو دارد
3. 3 گلو چه حاجت می‌نوش بی‌گلو و دهان·رحیق غیب که طعم سقا همو دارد
4. 4 چو سال سال نشاطست و روز روز طرب·خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد
5. 5 چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل·کسی که ساقی باقی ماه رو دارد
6. 6 به آفتاب جلالت که ذره ذره عشق·نهان به زیر قبا ساغر و کدو دارد
7. 7 سؤال کردم از گل که بر که می‌خندی·جواب داد بدان زشت کو دو شو دارد
8. 8 غلام کور که او را دو خواجه می‌باید·چو سگ همیشه مقام او میان کو دارد
9. 9 سؤال کردم از خار کاین سلاح تو چیست·جواب داد که گلزار صد عدو دارد
10. 10 هزار بار چمن را بسوخت و بازآراست·چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد
11. 11 ز شمس مفخر تبریز پرس کاین از چیست·وگرچه دفع دهد دم مخور که او دارد