لوستل› دفتر ۴› برخه ۱۳۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←
بخش ۱۳۷ - رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن کی ای کوه قاف از عظمت صفت حق ما را بگو و گفتن کوه قاف کی صفت عظمت او در گفت نیاید کی پیش آنها ادراکها فدا شود و لابه کردن ذوالقرنین کی از صنایعش کی در خاطر داری و بر تو گفتن آن آسانتر بود بگوی
د ذوالقرنین قاف غره ته تلل او غوښتنه کول چې ای قاف غر، د حق له عظمت څخه موږ ته ووایه او د قاف غره ویل چې د هغه عظمت بیان ته نه راځي ځکه چې د هغه په وړاندې ادراکونه فنا کیږي او د ذوالقرنین عاجزي کول چې له خپلو صنایعو څخه چې ستا په یاد دي او ستا لپاره یې ویل اسانه دي، ووایه
- M4:3707 رفت ذوالقرنین سوی کوه قافدید او را کز زمرد بود صاف
- M4:3708 گرد عالم حلقه گشته او محیطماند حیران اندر آن خلق بسیط
- M4:3709 گفت تو کوهی دگرها چیستندکه به پیش عظم تو بازیستند
- M4:3710 گفت رگهای مناند آن کوههامثل من نبوند در حسن و بها
- M4:3711 من به هر شهری رگی دارم نهانبر عروقم بسته اطراف جهان
- M4:3712 حق چو خواهد زلزلهٔ شهری مراگوید او من بر جهانم عرق را
- M4:3713 پس بجنبانم من آن رگ را بقهرکه بدان رگ متصل گشتست شهر
- M4:3714 چون بگوید بس شود ساکن رگمساکنم وز روی فعل اندر تگم
- M4:3715 همچو مرهم ساکن و بس کارکنچون خرد ساکن وزو جنبان سخن
- M4:3716 نزد آنکس که نداند عقلش اینزلزله هست از بخارات زمین