بخش ۸۸ - حکایت در بیان توبهٔ نصوح کی چنانک شیر از پستان بیرون آید باز در پستان نرود آنک توبه نصوحی کرد هرگز از آن گناه یاد نکند به طریق رغبت بلک هر دم نفرتش افزون باشد و آن نفرت دلیل آن بود کی لذت قبول یافت آن شهوت اول بی‌لذت شد این به جای آن نشست نبرد عشق را جز عشق دیگر چرا یاری نجویی زو نکوتر وانک دلش باز بدان گناه رغبت می‌کند علامت آنست کی لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است سنیسره للیسری نشده است لذت و نیسره للعسری باقیست بر وی

په نصوحي توبې کې کیسه چې لکه څنګه چې شیدې له تي څخه راوځي بیا تي ته نه ځي، هغه څوک چې نصوحي توبه وکړي هیڅکله هغه ګناه په شوق سره یاد نه کړي، بلکې هر دم یې نفرت زیاتیږي او دا نفرت د دې دلیل وي چې د قبولیت خوند یې موندلی دی. هغه لومړنی شهوت بې خوند شو، دا ځای یې ونیوه. د مینې جنګ ته یوازې بله مینه پای نه شي ورکولی، ولې له هغه څخه ښه ملګري نه غواړې؟ او څوک چې زړه یې بیرته هغې ګناه ته میلان کوي، دا نښه ده چې د قبولیت خوند یې نه دی موندلی او د قبولیت خوند د ګناه د خوند پر ځای نه دی ناست. 'سنیسره للیسری' نه دی شوی، او 'نیسره للعسری' لاهم پر هغه پاتې دی.