Ler› Livro 1› O rei levando o médico ao paciente para examinar sua condição› Dístico 122
M1:122 — شمسِ جان کو خارج آمد از اثیر / نبودش در ذهن و در خارج نظیر
M1:122
شرحِ سروش — de suas palestras gravadas sobre o Masnavi
این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: خورشید جان که از ماورای اثیر (عالم مادی و جسمانی) آمده است، در ذهن و در جهان هستی هیچ همانندی برایش نیست.
معنا: این بیت دربارهٔ حقیقت والای جان است که فراتر از عالم ماده و حتی ذهن بشر است؛ نه در عالم خارج نظیری برای آن می‌توان یافت و نه می‌توان صورتی از آن را در ذهن تصور کرد، زیرا ذات آن بی‌همتا و بی‌صورت است.
شرح
مولانا در اینجا به اوصاف «شمس جان» می‌پردازد، و در پی آن است که تفاوت آن را با «شمس فلک» (خورشید آسمانی) روشن سازد. خورشیدِ جان، بر خلاف خورشیدِ ظاهری که حتی در زمان مولانا یکتا دانسته می‌شد اما می‌توانست در ذهن تصور شود و امروزه می‌دانیم بی‌شمار همتا در عالم دارد، امری است که مطلقاً بی‌همتاست. این خورشید جان، «باقی» است و «امس» ندارد؛ یعنی فانی‌پذیر نیست و در زمان نمی‌گنجد، پس فراتر از دیروز و امروز و فرداست. این بی‌زمانی و لازمان بودن، خود یکی از اوصاف غریب و بی‌نظیر بودن اوست.
تعبیر «خارج آمد از اثیر» به این معنی است که این شمس جان از عالم ماده و حتی از آن کره‌ای که گذشتگان آن را «اثیر» می‌نامیدند و محل حرکت کواکب می‌پنداشتند، بیرون است. اثیر، از نظر قدما، عنصری بود آتشین که بالای کرهٔ هوا قرار داشت و بعدها در فیزیک قرن نوزدهم برای تبیین حرکت امواج الکترومغناطیسی مطرح شد، تا اینکه نظریهٔ نسبیت این بساط را برچید و «اتر» را از صحنهٔ فیزیک خارج کرد. اما این خروج، معمای فلسفی «عرض بلاجوهر» را برجای نهاد که آیا می‌توانیم امواجی داشته باشیم بدون چیزی که در آن موج بزند؟ به هر حال، مولانا با این تعبیر نشان می‌دهد که شمس جان فراتر از هرگونه بستر مادی یا حتی مفهومی است که برای تبیین حرکت در عالم ماده فرض می‌شود.
نکتهٔ کلیدی در اینجا، «نبودش در ذهن و در خارج نظیر» است. این شمس جان، که می‌تواند معشوق ازلی (خداوند)، شمس تبریزی (به عنوان مظهر آن معشوق) یا انسان کامل باشد، به هیچ وجه در دایرهٔ تصورات ذهنی نمی‌گنجد و در خارج نیز هیچ نظیری برایش نیست. اگر این شمس جان را خداوند بدانیم، این سخن صددرصد صادق است؛ زیرا خداوند نه ضدی دارد و نه مانند و نظیری (لا ضد له و لا ند له). علاوه بر این، در ذهن نیز نمی‌توان از او تصوری ساخت، چرا که تصور همواره درک و احضار صورتی از شیء است. اما ذات خداوند «بی‌صورت» (formless) است؛ و از چیزی که صورتی ندارد، چگونه می‌توان صورتی در ذهن ساخت؟
مولانا این ایده را بارها با مثال‌های مختلف توضیح داده است. او می‌گوید: «در تصور ذات او را گنج کو / تا درآید در تصور مثل او؟» چگونه چیزی که خود بی‌صورت است، می‌تواند در قالب صورت ذهنی درآید یا مثالی از آن متصور شود؟ همانند شتری که به خانهٔ مرغ می‌رود و خانه را ویران می‌کند، یا پشه‌ای که از باد به سلیمان شکایت می‌برد و با حضور باد خود ناپدید می‌شود: «همچنین جویای درگاه خدا / چون خدا آید شود جوینده لا». حضور حقیقت مطلق چنان محوکننده است که جای هیچ تصوری، هیچ نظیری و هیچ جستجوگری باقی نمی‌گذارد. این فنای در برابر حضرت حق، همان معنای عمیق بی‌همتایی و بی‌نظیری شمس جان است که مولانا در اینجا به آن اشاره دارد.
نکات کلیدی
- «شمس جان» (خورشید جان) فراتر از فهم حسی، مادی و حتی ذهنی ماست.
- این حقیقت والای جان، مطلقا بی‌همتاست و نه در ذهن و نه در عالم خارج نظیری برای آن یافت نمی‌شود.
- مولانا با اشاره به «اثیر»، مرزی را برای عالم ماده و تصورات بشری تعیین می‌کند که «شمس جان» از آن فراتر است.
- ذات «شمس جان» بی‌صورت و لازمان است و از این رو، هرگونه تلاش برای تصور یا یافتن همتایی برای آن به ناکامی می‌انجامد.
- حضور مطلق این حقیقت موجب فنای ادراک و جستجوگر می‌شود؛ همان‌گونه که با آمدن خداوند، جوینده نیست می‌شود.
Sources: d1-s19 · 23:49 d1-s19 · 26:34 d1-s19 · 27:30 d1-s19 · 28:00 d1-s19 · 34:00 d1-s19 · 36:00
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: The Sun of the Soul, which came forth from beyond the aether, Had no peer in mind, nor in external reality.
Meaning: This verse describes the sublime truth of the soul, which transcends both the material world and human cognition. It asserts that this spiritual Sun has no equal in outer existence, nor can any image or concept of it be formed in the mind, for its essence is utterly unique and formless.
Explanation
Here, Rumi delineates the nature of the 'Sun of the Soul' (Shams-e Jan), contrasting it sharply with the celestial sun (Shams-e Falak). Unlike the sun in the sky, which Rumi’s contemporaries considered unique but could still be imagined—and which we now know has countless counterparts in the cosmos—the 'Sun of the Soul' is absolutely singular. This Shams-e Jan is 'eternal' (bāqi) and knows no 'yesterday' (ams); it is imperishable and transcends time, existing beyond past, present, and future. This timelessness, this absence of time, is itself a hallmark of its alien and peerless nature.
The phrase 'khārej āmad az athir' signifies that this Sun of the Soul originates from beyond the material world, even beyond the sphere that ancient astronomers called the 'aether'—the presumed medium for celestial bodies. The aether, according to the ancients, was a fiery element above the sphere of air. Later, in 19th-century physics, it was posited as the medium for electromagnetic waves, until Einstein's theory of relativity dissolved its premise, removing the 'ether' from the realm of physics. However, its dismissal left behind the philosophical enigma of 'accident without substance' (ʿaraḍ bilā jawhar): can waves exist without something to wave in? Rumi, in any case, uses this expression to show that the Shams-e Jan transcends any material or conceptual substrate posited to explain motion in the physical world.
The pivotal assertion here is 'nabūdash dar zehn o dar khārej naẓir'—'it had no peer in mind, nor in external reality.' This Shams-e Jan, which can be interpreted as the Eternal Beloved (God), Shams-e Tabrizi (as a manifestation of that Beloved), or the Perfect Human, cannot be grasped by mental conceptions, nor does it have any equal in the external world. If we take Shams-e Jan to be God, this statement is absolutely true, for God has no antithesis and no peer (lā ḍidda lahu wa lā nidd lahu). Furthermore, no concept of God can be formed in the mind, as conception always involves perceiving and summoning an image or form of an object. Yet, God's essence is 'formless' (bi-ṣūrat); how can a form be made in the mind of that which has no form?
Rumi reiterates this idea through various metaphors. He asks, 'Where is the capacity in conception for His essence, that a likeness of Him might enter it?' How can something inherently formless be contained within a mental image, or how can an example of it be conceived? It is like a camel entering a bird's nest and destroying it, or a gnat complaining to Solomon about the wind, only to vanish when the wind appears: 'Thus, the seeker of God's threshold, when God appears, the seeker becomes naught.' The presence of absolute reality is so overwhelming that it leaves no room for conception, no room for likeness, and no room for the seeker. This annihilation in the face of the Divine is the profound meaning of the peerlessness and uniqueness of the Shams-e Jan that Rumi alludes to here.
Key takeaways
- The 'Sun of the Soul' (Shams-e Jan) transcends our sensory, material, and even conceptual understanding.
- This sublime truth is absolutely peerless, possessing no likeness either in the mind or in external reality.
- By referencing the 'aether,' Rumi delineates a boundary for the material world and human perception, beyond which the Shams-e Jan resides.
- The essence of the Shams-e Jan is formless and timeless, rendering all attempts at conception or finding its likeness futile.
- The absolute presence of this truth annihilates perception and the seeker; just as God's arrival renders the seeker naught.
Sources: d1-s19 · 23:49 d1-s19 · 26:34 d1-s19 · 27:30 d1-s19 · 28:00 d1-s19 · 34:00 d1-s19 · 36:00
به زبانِ تو — Sua língua · AI
आत्मा का सूरज, जो भौतिक जगत और मानव-बुद्धि से परे है, उसकी न तो बाहरी दुनिया में कोई मिसाल है और न ही मन में उसकी कोई कल्पना की जा सकती है।
मौलाना यहाँ 'जान के सूरज' (शम्स-ए-जान) और 'आसमान के सूरज' (शम्स-ए-फ़लक) के बीच का फ़र्क़ समझा रहे हैं। आसमान का सूरज, जिसे कभी अद्वितीय माना जाता था, उसकी कल्पना की जा सकती है, और आज हम जानते हैं कि ब्रह्मांड में उसके जैसे अनगिनत सूरज हैं। लेकिन जान का सूरज पूरी तरह से अद्वितीय है।
'असीर (ether) से परे आया' का मतलब है कि यह आत्मा का सूरज भौतिक जगत से बाहर है। प्राचीन काल में 'असीर' को हवा के ऊपर एक अग्नि-तत्व माना जाता था, जहाँ तारे और ग्रह गति करते थे। उन्नीसवीं सदी के भौतिकी में, इसे विद्युत-चुम्बकीय तरंगों के माध्यम के रूप में प्रस्तावित किया गया था, जिसे बाद में आइंस्टीन के सापेक्षता सिद्धांत ने ख़ारिज कर दिया। मौलाना इस शब्द का उपयोग यह दिखाने के लिए करते हैं कि जान का सूरज किसी भी भौतिक या वैचारिक आधार से परे है।
इस बेत की सबसे अहम बात यह है: 'न तो ज़ेहन में, न बाहर की दुनिया में उसका कोई सानी पाया'। यह जान का सूरज—चाहे उसे ईश्वर मानें, या शम्स तबरेज़ी (ईश्वर के प्रतीक के रूप में), या कामिल इंसान (Perfect Human)—किसी भी तरह से दिमाग़ी तसव्वुर (कल्पना) के दायरे में नहीं आ सकता, और न ही बाहरी दुनिया में उसकी कोई मिसाल है। अगर हम जान के सूरज को ईश्वर मानें, तो यह बात पूरी तरह सच है, क्योंकि ईश्वर का न कोई विरोधी है और न कोई बराबर का (ला ज़िद्द लहू व ला निद्द लहू)। इसके अलावा, मन में उसकी कोई छवि नहीं बनाई जा सकती, क्योंकि ईश्वर का सार 'निराकार' (बे-सूरत) है। जो चीज़ निराकार हो, उसकी कल्पना कैसे की जा सकती है?
- شمسِ جان
- आत्मा का सूरज; वह आध्यात्मिक यथार्थ जो जीवन और प्रकाश का स्रोत है। यह ईश्वर, कामिल इंसान, या शम्स तबरेज़ी का प्रतीक हो सकता है।
- اثیر
- असीर (Ether); प्राचीन यूनानी दर्शन और विज्ञान में, यह एक तत्व था जिसे आकाश के ऊपरी क्षेत्रों को भरने वाला माना जाता था। यहाँ यह भौतिक जगत की सीमा का प्रतीक है।
- خارج
- बाहर, परे; यहाँ इसका अर्थ है बाहरी, भौतिक दुनिया या अस्तित्व।
- ذهن
- ज़ेहन; मन, बुद्धि, विचार, कल्पना।
- نظیر
- नज़ीर; मिसाल, सानी, बराबर का, जैसा।
Bait ini menggambarkan hakikat jiwa yang luhur, yang melampaui alam materi dan bahkan pikiran manusia. Ia tidak memiliki tandingan di dunia luar, dan wujudnya pun tak dapat dibayangkan dalam benak, karena esensinya unik dan tak berbentuk.
Di sini, Rumi membedakan antara 'Matahari Jiwa' (Shams-e Jān) dengan matahari di langit (Shams-e Falak). Matahari di langit, yang pada zaman Rumi dianggap tunggal, masih bisa dibayangkan dalam pikiran. Namun, Matahari Jiwa—yang bisa merujuk pada Sang Kekasih Abadi (Tuhan), Syams Tabrizi sebagai manifestasi-Nya, atau Insan Kamil—bersifat mutlak tiada duanya.
Ungkapan "datang dari balik eter" (khārij āmad az athīr) menandakan bahwa Matahari Jiwa ini berasal dari luar alam materi. Dalam kosmologi kuno, atsir atau eter adalah unsur api halus yang diyakini mengisi ruang angkasa di atas lapisan udara. Dengan menempatkan Matahari Jiwa di luar atsir, Rumi menegaskan bahwa ia melampaui segala substrat material atau konsep yang digunakan untuk menjelaskan alam semesta.
Puncak dari bait ini adalah pernyataan "tiada tara baginya, baik dalam benak maupun di alam lahir". Hakikat agung ini tidak dapat ditangkap oleh konsepsi mental dan tidak memiliki padanan di dunia eksternal. Jika kita menafsirkan Matahari Jiwa sebagai Tuhan, pernyataan ini sepenuhnya benar, sebab Tuhan tidak memiliki lawan maupun tandingan. Selain itu, mustahil membentuk citra-Nya dalam pikiran, karena pikiran bekerja dengan bentuk dan rupa, sedangkan esensi Tuhan adalah "tanpa-rupa" (bī-ṣūrat). Sebagaimana Rumi katakan di bait berikutnya, bagaimana sesuatu yang esensinya tak berbentuk dapat masuk ke dalam wadah pikiran yang terbatas?
- شمسِ جان
- Secara harfiah 'Matahari Jiwa'. Istilah puitis untuk hakikat spiritual yang agung dan mencerahkan, seperti Tuhan, Insan Kamil, atau Syams Tabrizi sebagai pembimbing ruhani.
- اثیر
- Atsir atau eter. Dalam kosmologi kuno, ini adalah unsur kelima yang halus dan berapi, diyakini mengisi langit di atas lapisan udara dan menjadi medium bagi benda-benda langit. Rumi menggunakannya untuk merujuk pada alam fisik atau material secara keseluruhan.
- خارج
- Secara harfiah 'luar'. Dalam konteks ini, merujuk pada realitas eksternal atau dunia objektif yang dapat diamati, sebagai lawan dari 'benak' (zehn) atau dunia batin.
- نظیر
- Tandingan, padanan, bandingan, atau sesuatu yang setara. Kata ini menekankan keunikan mutlak dan ketakterbandingan dari 'Matahari Jiwa'.
Este verso describe la sublime verdad del alma, que trasciende tanto el mundo material como la cognición humana. Afirma que este Sol espiritual no tiene igual en la existencia externa, ni se puede formar ninguna imagen o concepto de él en la mente, pues su esencia es absolutamente única y sin forma.
Rumi distingue aquí entre el «Sol del Alma» (Shams-e Jān) y el sol celestial. A diferencia del sol físico —que, aunque en tiempos de Rumi se consideraba único, podía ser imaginado, y hoy sabemos que tiene innumerables análogos—, el Sol del Alma es absolutamente singular. Este Sol es eterno (bāqī) y atemporal, existiendo más allá del ayer, hoy y mañana.
La expresión «vino de más allá del éter» (khārej āmad az athīr) significa que este Sol del Alma se origina fuera del mundo material, incluso más allá de la esfera que los antiguos llamaban «éter», el supuesto medio para los cuerpos celestes. Para los antiguos, el éter era un elemento ígneo sobre la esfera del aire. Rumi utiliza este concepto para mostrar que el Sol del Alma trasciende cualquier sustrato material o conceptual.
El punto crucial es que «no tuvo par ni en la mente ni en el mundo exterior». Este Sol del Alma —que puede interpretarse como el Amado Eterno (Dios), Shams de Tabriz (como manifestación de ese Amado) o el Ser Humano Perfecto— no puede ser contenido en conceptos mentales ni tiene equivalente en el mundo externo. Si entendemos que el Sol del Alma es Dios, la afirmación es absolutamente cierta, pues Dios no tiene opuesto ni par. Además, no se puede formar un concepto de Él en la mente, ya que la concepción requiere una imagen o forma, y la esencia de Dios es «sin forma» (bī-ṣūrat). La presencia de esta realidad absoluta es tan abrumadora que aniquila al buscador y a cualquier intento de conceptualización, dejando espacio solo para la aniquilación (fanā) en lo Divino.
- شمسِ جان
- «El Sol del Alma». Una metáfora para una realidad espiritual suprema, que puede referirse a Dios, al Amado Divino, a Shams de Tabriz como su manifestación, o al Ser Humano Perfecto. Contrasta con el sol físico del cielo.
- اثیر
- «Éter». En la cosmología antigua, era el quinto elemento, una sustancia sutil e ígnea que se creía que llenaba las regiones celestiales más allá de la esfera del aire. Rumi lo usa para referirse a la totalidad del universo material y conceptual.
- خارج
- «Exterior, fuera de». En este contexto, se refiere tanto a lo que está más allá de algo (el éter) como a la realidad externa, en contraste con la realidad interna de la mente (*zehn*).
- ذهن
- «Mente, intelecto, imaginación». Se refiere a la facultad cognitiva humana, capaz de formar conceptos e imágenes.
- نظیر
- «Par, igual, semejante». Algo que es comparable o equivalente a otra cosa. La negación de un *naẓīr* para el Sol del Alma subraya su absoluta unicidad.
这句诗描述了灵魂的崇高真理，它超越了物质世界与人类认知；无论在外部世界还是在人的头脑中，都找不到任何与它相似或等同的存在。
鲁米在此区分了“灵魂之阳”（Shams-e Jān）与天体之阳。天上的太阳，即使在鲁米那个时代被认为是独一无二的，但仍可在心中想象，而我们今天知道宇宙中有无数类似的恒星。然而，“灵魂之阳”是绝对无双的。
“自以太（athīr）之外而来”这句话，意指灵魂之阳源于物质世界之外。在古代宇宙观中，“以太”是位于大气层之上、由火构成的天球，被认为是天体运行的介质。鲁米借用此概念，说明“灵魂之阳”超越了任何物质或概念的基底。这“灵魂之阳”可以是永恒的爱人（真主）、作为其体现的大不里士的谢赫·谢姆斯，或是“完美之人”。无论作何解释，其核心要义不变。
关键在于“无论心中或身外，皆无匹敌”。这一崇高真实，无法被心智构想所把握，在外部现实中也没有任何对应物。如果我们将“灵魂之阳”理解为真主，这一点便完全成立，因为真主无对无偶。此外，心中也无法形成祂的形象，因为“构想”总是涉及对事物“形式”的把握，而真主的本质是无形的（bi-ṣūrat）。对于无形之物，又怎能在心中塑造其形象呢？
正如鲁米在后面的诗句中反问：“想象之中，岂有容纳祂本质之所？祂的肖像又怎能进入想象之中？” 绝对真理的临在，会消融一切认知、一切比拟、一切寻求者本身。在神圣面前的这种“消融”（fanā），正是鲁米此处所言“灵魂之阳”无可比拟、独一无二的深层含义。
- شمسِ جان
- “灵魂的太阳”或“灵魂之阳”。一个复合意象，指代超越物质世界的精神实在，可以理解为真主、完美的导师（如大不里士的谢赫·谢姆斯）或完美之人。
- اثیر
- “以太”（Athīr）。古希腊哲学和中世纪宇宙论中的概念，指构成天体或充满天空的第五元素，位于水、气、火、土四元素之上。鲁米在此用它来泛指整个物质宇宙或其最高边界。
- خارج
- “外部”、“外面”。在此诗中，“در خارج”（dar khārej）指“在外部世界中”，与“در ذهن”（dar zehn，“在心中”）相对，涵盖了所有客观存在的现实。
- نظیر
- “相似者”、“匹敌者”、“同类”。指在品质、地位或本质上可以相提并论的存在。
این بیت دربارهٔ حقیقت والای «جان» است که فراتر از عالم ماده و حتی ذهن بشر قرار دارد؛ نه در جهان بیرون نظیری برای آن می‌توان یافت و نه می‌توان صورتی از آن را در ذهن تصور کرد، زیرا ذات آن بی‌همتا و بی‌صورت است.
مولانا در اینجا به توصیف «شمس جان» می‌پردازد تا تفاوت آن را با خورشید آسمان روشن کند. خورشیدِ جان، برخلاف خورشیدِ ظاهری که حتی در زمان مولانا یگانه پنداشته می‌شد اما تصورش ممکن بود، حقیقتی مطلقاً بی‌همتاست. این «شمس جان» باقی و بی‌زمان است، یعنی فنا نمی‌پذیرد و در چارچوب دیروز و امروز نمی‌گنجد.
تعبیر «خارج آمد از اثیر» به این معناست که این حقیقت، بیرون از عالم ماده و حتی فراتر از آن چیزی است که قدما «اثیر» می‌نامیدند و آن را عنصری آتشین در بالاترین نقطهٔ جهان مادی می‌دانستند. مولانا با این بیان نشان می‌دهد که شمس جان از هرگونه بستر مادی یا مفهومی فراتر است.
نکتهٔ کلیدی بیت این است که برای شمس جان «در ذهن و در خارج نظیر» نیست. این حقیقت، که می‌تواند اشاره به خداوند، انسان کامل، یا شمس تبریزی به عنوان مظهر حق باشد، در تصورات ذهنی ما نمی‌گنجد و در عالم واقع نیز همتایی ندارد. از آنجا که ذات خداوند «بی‌صورت» است، نمی‌توان صورتی از او در ذهن ساخت. همان‌طور که مولانا در ابیات بعدی می‌گوید: «در تصوّر ذات او را گُنج کو / تا درآید در تصوّر مثل او؟». حضور این حقیقت مطلق چنان فراگیر است که هرگونه تصور، همتا و حتی جوینده را در خود محو می‌کند.
- شمسِ جان
- خورشیدِ روح؛ استعاره از حقیقت الهی، انسان کامل یا معشوق ازلی که مانند خورشید، منبع نور و حیات معنوی است.
- خارج آمد
- بیرون آمد، فراتر رفت.
- اثیر
- در باور قدما، عنصر یا فلک پنجم که بالای عناصر چهارگانه (آب، باد، خاک، آتش) قرار داشت و جنس آن را از آتش لطیف می‌دانستند.
- ذهن
- قوهٔ خیال و تصور، عالم اندیشه.
- خارج
- جهان بیرون، عالم واقعیت‌های مادی و محسوس.
- نظیر
- همتا، مانند، مثل.
Die erhabene Wahrheit der Seele, die sowohl die materielle Welt als auch das menschliche Denken übersteigt, ist absolut einzigartig; weder in der äußeren Realität gibt es etwas Vergleichbares, noch kann im Geist ein Bild von ihr geformt werden.
Rumi unterscheidet hier die „Sonne der Seele“ (Schams-e Dschān) von der Himmels-Sonne. Während die physische Sonne, die zu Rumis Zeit als einzigartig galt, zumindest vorgestellt werden konnte, ist die Sonne der Seele absolut unvergleichlich. Sie ist ewig (bāqī) und zeitlos, jenseits von gestern und heute.
Der Ausdruck „jenseits des Äthers“ (chāredsch āmad az athīr) bedeutet, dass diese Seelensonne außerhalb der materiellen Welt und sogar jener Sphäre liegt, die die antike Kosmologie als Äther bezeichnete – das feurige Element über der Luft, in dem sich die Gestirne bewegen. Rumi nutzt dieses Bild, um zu zeigen, dass die Sonne der Seele jedes materielle oder konzeptuelle Substrat übersteigt.
Der Kernpunkt ist, dass sie „weder im Denken noch in der Welt ihresgleichen“ hat. Diese Sonne der Seele – die als der Ewige Geliebte (Gott), als Schams-e Tabrizi (als dessen Manifestation) oder als der Perfekte Mensch interpretiert werden kann – entzieht sich jedem geistigen Begreifen und hat kein Gegenstück in der äußeren Realität. Wenn man darunter Gott versteht, ist die Aussage vollkommen zutreffend: Gottes Wesen ist formlos (bī-ṣūrat), und wie kann man sich von etwas Formlosem ein Bild machen? Jeder Versuch, diese absolute Realität zu fassen oder ihr etwas an die Seite zu stellen, ist zum Scheitern verurteilt. Ihre Gegenwart vernichtet die Wahrnehmung selbst, so wie, Rumi an anderer Stelle sagt, „wenn Gott erscheint, der Suchende zu Nichts wird“.
- شمسِ جان
- Wörtlich „Sonne der Seele“. Ein zentrales Bild bei Rumi für die göttliche, erleuchtende Realität im Inneren, die absolute Wahrheit oder den vollkommenen spirituellen Meister (wie Schams-e Tabrizi), der diese Wahrheit widerspiegelt.
- اثیر
- Äther. In der antiken und mittelalterlichen Kosmologie das fünfte Element, eine subtile, feurige Substanz, von der man glaubte, sie fülle die Himmelsregionen jenseits der Mondsphäre. Rumi verwendet es hier als Symbol für die gesamte erschaffene, materielle Welt.
- خارج
- Außen, das Äußere. Bezieht sich auf die objektive, physische Welt, die durch die Sinne wahrgenommen wird, im Gegensatz zur inneren Welt des Geistes oder der Seele.
- ذهن
- Geist, Verstand, Denken. Bezieht sich auf die Fähigkeit des menschlichen Verstandes, Konzepte, Bilder und Vorstellungen zu bilden.
- نظیر
- Gegenstück, Ebenbild, etwas Vergleichbares. Bezeichnet etwas, das einem anderen in Wesen oder Eigenschaften gleicht.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.