M1:144 — این ندارد آخر از آغاز گوی / رو تمامِ این حکایت بازگوی

این بیت، پاسخ بی‌صبرانهٔ شاگرد یا مخاطبی است که از مولانا خواسته بود «راز معشوق» را بی‌پرده بیان کند. مولانا در ابیات پیشین، او را از خطرات این کار بر حذر داشته و توضیح داده بود که بیان مستقیم حقیقت، همچون نزدیک شدن به خورشید است و وجود انسان را می‌سوزاند. او حتی به نام شمس تبریزی اشاره کرده و گفته بود که بیش از این نباید در مورد او سخن گفت.

مخاطب که قانع نشده، کلام مولانا را قطع می‌کند و می‌گوید: «این مقدمه‌چینی‌ها و هشدارها فایده‌ای ندارد و به جایی نمی‌رسد. به جای این بحث‌های بی‌پایان، برو سر اصل مطلب و تمام حکایت (داستان پادشاه و کنیزک) را از اول تعریف کن.» این بیت نشان‌دهندهٔ اشتیاق سوزان و در عین حال خامی سالکی است که هنوز ظرفیت تحمل حقیقت عریان را ندارد اما اصرار می‌ورزد که آن را بشنود. او هشدارهای پیر را به حساب طفره رفتن می‌گذارد و خواهان روایت کامل داستان است، غافل از آنکه خود آن داستان، پوششی برای همان رازی است که در پی آن است.

Dieser Vers markiert einen Wendepunkt in der Erzählung. Rumi unterbricht einen metaphysischen Disput mit einem ungeduldigen Zuhörer, der die nackte Wahrheit ohne die Umschweife von Geschichten verlangt. Rumi hat gerade argumentiert, dass die direkte Konfrontation mit der göttlichen Wahrheit (symbolisiert durch Schams von Täbris) für den Uneingeweihten vernichtend wäre, wie das Licht der Sonne, das aus der Nähe alles verbrennt.

Mit diesem Vers beendet Rumi die Debatte abrupt. Er erkennt an, dass solche theoretischen Auseinandersetzungen endlos und unfruchtbar sind („Dies hat kein Ende“). Stattdessen entscheidet er sich, zum praktischen Weg der Unterweisung zurückzukehren: der Erzählung. Der Befehl „Geh, erzähle diese Geschichte nun zu Ende hin“ ist an ihn selbst gerichtet. Er kehrt zu seiner Rolle als Geschichtenerzähler zurück, um die spirituellen Wahrheiten indirekt, durch die Handlung der Geschichte vom König und der Sklavin, zu vermitteln. Der Vers unterstreicht Rumis pädagogisches Prinzip, dass Weisheit am besten durch Erzählungen und Gleichnisse und nicht durch abstrakte a priori Argumentation erfasst wird.