M1:477 — تا که عجزِ خود بینیم اندر آن / قدرت او را بدانیم آن زمان

此联诗句出自一个故事，讲述一位奸诈的维齐尔为基督教的王子们写下了互相矛盾的灵修指南，意图在自己死后引发纷争。鲁米借此罗列了各种看似对立的灵修道路。

在这一特定教诲中，维齐尔提出了一种激进的观点：宗教的“命令与禁令”（امر و نهی‌ها）的根本目的，不是为了让人完美地执行它们，而是为了让人在尝试遵行时，彻底认识到自身的软弱与无能（عجز）。这种对自身局限性的深刻体悟，恰恰是通向认识神之无限“全能”（قدرت）的大门。当人耗尽自身所有努力后，才能真正地、谦卑地转向那唯一的、真正的力量源泉。

这个观点在苏非思想中具有重要意义。它挑战了那种仅凭个人功德和行为来寻求拯救的观念。它认为，律法的真正功能在于“破我执”——打破人对自我能力的幻想。只有当“我”的无能被彻底暴露时，“祂”的全能才能被真正地看见和体验。这并非否定律法，而是将其置于一个更深的灵性框架内：律法是一面镜子，映照出的不是人的成就，而是神的伟大。

این بیت در دل داستان وزیری بیان می‌شود که برای ایجاد تفرقه میان مسیحیان، نسخه‌هایی متناقض از انجیل می‌نویسد. هر نسخه، راهی متفاوت و در تضاد با دیگری را به سوی حقیقت معرفی می‌کند. در یکی از این طومارها، دیدگاهی خاص در مورد فلسفه‌ی احکام دینی (امر و نهی) مطرح می‌شود.

بر اساس این دیدگاه، هدف اصلی از فرمان‌های الهی این نیست که انسان‌ها صرفاً آن‌ها را انجام دهند، بلکه این است که در تلاش برای اجرای کامل و بی‌نقص آن‌ها، به محدودیت و ناتوانی ذاتی خود آگاه شوند. وقتی انسان با تمام وجود می‌کوشد اما درمی‌یابد که قادر به برآوردن حق بندگی آن‌گونه که شایسته‌ی خداوند است نیست، در همان لحظه‌ی درکِ «عجز» خویش، به عظمت و «قدرت» بی‌نهایت پروردگار معرفت پیدا می‌کند. این معرفت از طریق تقابل و تضاد حاصل می‌شود: شناخت ناتوانی خود، آینه‌ای برای دیدن توانایی مطلق او می‌گردد.

البته مولانا این دیدگاه را به عنوان یک حقیقت قطعی عرضه نمی‌کند، بلکه آن را به عنوان یکی از «مسلک‌ها» و راه‌های ممکن در کنار دیدگاه‌های متضاد دیگر قرار می‌دهد تا پیچیدگی مسیر روحانی و خطرات برداشت‌های یک‌جانبه از دین را نشان دهد.