M1:488 — در یکی گفته که بگذار آن‌ِ خوَد / کان قبول طبع تو رَد‌َّست و بَد

这节诗出自一个故事，讲述一位奸诈的维齐尔（وزیر）为了从内部摧毁基督教王国，伪装成一位伟大的禁欲主义者。他声称自己带来了《福音》（انجیل）中相互矛盾的教义，以此在基督徒中制造分裂和混乱。

这节诗是他提出的其中一条“诫命”。它与紧随其前的诗句（第486-487节）直接对立，后者主张人应当欣然接受真主赐予并使其感到愉悦和轻松的事物。而这一节则宣扬一种极端的苦行主义：凡是你天性（طبع）所喜爱、觉得“对”的东西，都必须被视为坏的、被神拒绝的，并因此必须放弃。

鲁米在此处并非宣扬这种观点，而是揭示这种思想的破坏性。通过呈现这种无法调和的矛盾——“接受神让你轻松的”与“拒绝你天性喜欢的”——维齐尔成功地让信徒们陷入困惑，最终分裂成敌对的教派。这节诗的要点在于展示一种被扭曲的灵性逻辑，它将自我否定推向极端，最终服务于毁灭而非拯救的目的。

این بیت بخشی از داستان وزیر مکار پادشاه یهودی است که برای ایجاد تفرقه در میان مسیحیان، احکام ضد و نقیضی را در انجیل وارد می‌کند. مولانا از زبان او، دو دیدگاه کاملاً متفاوت عرفانی را در کنار هم قرار می‌دهد تا نشان دهد چگونه حقیقت می‌تواند دستکاری و تحریف شود.

در بیت‌های قبلی، وزیر نوشته بود که باید راه آسان و دلپذیر را برگزید؛ راهی که خداوند بر انسان هموار و شیرین کرده است. اما در این بیت، دقیقاً آموزه‌ی مخالف آن را بیان می‌کند: «از آنچه طبع و سرشت تو می‌پسندد، پرهیز کن.» این دیدگاه، بر مبارزه با نفس (نفس اماره) تأکید دارد و معتقد است که تمایلات طبیعی و غریزی انسان، حجابی بر سر راه حقیقت است. سلوک معنوی در این نگاه، به معنای مخالفت با خواسته‌های نفسانی و ریاضت دادن به طبع است تا روح آزاد شود.

مولانا با قرار دادن این دو فرمان متضاد در کنار هم، به شکل غیرمستقیم به مخاطب هشدار می‌دهد که راه دین و حقیقت، پیچیده است و نمی‌توان با پیروی کورکورانه از یک دستور ظاهری به مقصد رسید. تشخیص راه درست از نادرست، نیازمند راهنما (پیر)، بصیرت و نگاه به عاقبت کارهاست، نه صرفاً پیروی از آنچه «آسان» یا «سخت» به نظر می‌رسد. این تضادها، زمینه‌ای است که مولانا در ابیات بعدی به بحث «مُیسّر» (آسان‌شده) و «مُعسّر» (دشوار) می‌پردازد و معنای حقیقی هر یک را روشن می‌سازد.