M1:83 — باز عیسی چون شفاعت کرد حق / خوان فرستاد و غنیمت بر طبَق

این بیت در میانهٔ بحث شورانگیز مولانا دربارهٔ اهمیت «ادب» در زندگی معنوی قرار دارد. مولانا معتقد است که توفیق و لطف الهی بی‌دلیل به دست نمی‌آید و بی‌ادبی و ناسپاسی در قطع شدن آن مؤثر است. او برای اثبات این مدعا، داستان قرآنی مائدهٔ آسمانی را به کار می‌گیرد.

قوم موسی به دلیل بی‌ادبی و زیاده‌خواهی (درخواست «سیر و عدس»)، باعث قطع شدن سفرهٔ آسمانی شدند. اینجاست که بی‌ادبی انسان به قطع فیض الهی می‌انجامد. بی‌ادبی نه تنها فرد را محروم می‌کند، بلکه به گفتهٔ مولانا «آتش در همهٔ آفاق می‌زند» و رابطهٔ انسان با منبع رحمت را خدشه‌دار می‌سازد.

در این میان، نقش شفاعت حضرت عیسی برجسته می‌شود. او با ادب و فروتنی برای آن قوم ناسپاس شفاعت می‌کند و از خداوند بازگشت رحمتش را می‌طلبد. این شفاعت از دید مولانا، هم نشانهٔ رحمت بی‌پایان الهی است و هم جایگاه والای انبیا و اولیا نزد خداوند را نشان می‌دهد. خداوند به وساطت عیسی، «خوان و غنیمت» را دوباره می‌فرستد؛ این تکرار فیض، گواه بخشندگی خداوند است که با وجود ناسپاسی‌ها، درِ رحمت خود را به روی توبه و شفاعت نمی‌بندد.

اما مولانا هشدار می‌دهد که این چرخهٔ معیوب می‌تواند تکرار شود: «باز گستاخان ادب بگذاشتند». این نشان می‌دهد که بی‌ادبی و گستاخی می‌تواند به خصلتی پایدار در انسان تبدیل شود. او سپس بی‌ادبی را تا مرز کفر بالا می‌برد، چرا که «بدگمانی کردن و حرص‌آوری» در برابر خوان نعمت الهی، ایمان را سست می‌کند. در نهایت، مولانا نتیجه می‌گیرد که هر غم و تاریکی که به انسان می‌رسد، ریشه در همین بی‌باکی و گستاخی دارد.

Este verso se encuentra en medio del profundo discurso de Rumi sobre la importancia capital del adab (la conducta reverente o apropiada) en la vida espiritual. Rumi cree firmemente que la gracia y el favor divinos no descienden sin causa, ni la bi-adabi (la conducta impropia o irreverente) carece de consecuencias al recibirlos. Para demostrarlo, utiliza magistralmente el relato coránico de la mesa celestial (Mā'ida).

El pueblo de Moisés, por su bi-adabi y avaricia —concretamente, al exigir «ajo y lentejas» de una mesa que Dios había enviado sin obligación alguna—, provocó que esta provisión divina fuera retirada. Este es precisamente el punto de encuentro entre la irreverencia humana y el cese de la gracia divina. La bi-adabi no solo priva al individuo, sino que, como afirma Rumi, «prende fuego a todos los horizontes», dañando la conexión existencial de la humanidad con la fuente del ser y la misericordia.

Es aquí donde la intercesión de Jesús cobra protagonismo. Con su adab y humildad característicos, Jesús intercede por aquel pueblo ingrato, implorando a Dios que restaure Su misericordia. Esta intercesión, desde la perspectiva de Rumi, resalta tanto la infinita misericordia de Dios como el estatus exaltado de los profetas y los santos ante Él. Dios, a través de la mediación de Jesús, envía de nuevo la mesa y su abundancia; esta renovación de la gracia atestigua la magnanimidad y generosidad de Dios, quien, a pesar de la ingratitud, no cierra la puerta de Su misericordia al arrepentimiento y la intercesión.

Sin embargo, Rumi no se detiene ahí; advierte que este ciclo puede repetirse: «De nuevo los insolentes abandonaron el adab / Y recogieron las sobras como mendigos». Este verso posterior indica que el problema no fue un único acto de irreverencia, sino que esta se convierte en un rasgo persistente en algunos individuos. Rumi declara: «La sospecha y la codicia / equivalen a la incredulidad (kufr) ante la mesa del Maestro». Esta afirmación eleva la bi-adabi al nivel del kufr, ya que la sospecha hacia Dios y la avaricia frente a Su gracia socavan el fundamento mismo de la fe. Rumi afirma explícitamente que toda pena y oscuridad que sobreviene al ser humano se origina en esta misma imprudencia e insolencia. El adab, por tanto, es la luz que guía el camino espiritual, mientras que la bi-adabi es un ladrón de almas y un impedimento para recibir la gracia divina.

这句诗出自鲁米关于“阿德卜”（adab，意为敬畏、礼仪）在灵性生活中至关重要性的深刻论述。鲁米坚信，神圣的恩典与眷顾并非无故降临，而无礼与不敬也必然会影响人领受这些恩典。他巧妙地运用了《古兰经》中天降筵席（阿拉伯语称“马伊达”，Mā'ida）的故事来证明此论点。

摩西的族人因其无礼与贪婪——具体来说，是在真主已无偿赐下筵席的情况下，还索求“蒜和扁豆”——导致这神圣的供给被切断。这正是人类的无礼与神恩断绝的交汇点。如鲁米所言，无礼不仅使个人被剥夺，更会“燃遍四方”，损害人与存在及慈悲之源的根本联系。

在此，耶稣的代祷作用便凸显出来。耶稣以其特有的谦恭与礼仪，为那忘恩负义的民众代求，恳请真主恢复其慈悲。在鲁米看来，这次代祷既彰显了真主无穷的慈悲，也体现了先知与圣徒在主面前的崇高地位。真主通过耶稣的斡旋，再次降下筵席与恩典；这种恩典的重现，证明了真主的宏大与宽仁——尽管世人忘恩负

Dieser Vers ist in Rumis tiefgründige Erörterung über die überragende Bedeutung von adab (geziemendes Verhalten oder Ehrfurcht) im spirituellen Leben eingebettet. Rumi ist fest davon überzeugt, dass göttliche Gnade nicht grundlos vom Himmel fällt und dass bi-adabi (respektloses Verhalten) beim Empfang dieser Gnade nicht ohne Folgen bleibt. Er nutzt meisterhaft die koranische Erzählung vom himmlischen Tisch (Mā'ida), um diesen Anspruch zu untermauern.

Das Volk Moses hatte durch seine Respektlosigkeit und Gier – insbesondere durch die Forderung nach „Knoblauch und Linsen“ von einem Tisch, den Gott ohne jede Verpflichtung gesandt hatte – bewirkt, dass diese göttliche Versorgung eingestellt wurde. Genau hier treffen menschliche Ungehörigkeit und der Abbruch der göttlichen Gnade aufeinander. Respektlosigkeit beraubt nicht nur den Einzelnen, sondern, wie Rumi sagt, „setzt alle Horizonte in Brand“ und beschädigt die existenzielle Verbindung der Menschheit zur Quelle des Seins und der Barmherzigkeit.

An dieser Stelle tritt die Fürsprache Jesu hervor. Mit seiner charakteristischen Ehrfurcht und Demut legt Jesus Fürsprache für dieses undankbare Volk ein und bittet Gott, Seine Barmherzigkeit wiederherzustellen. Diese Fürsprache unterstreicht aus Rumis Sicht sowohl die unendliche Barmherzigkeit Gottes als auch den erhabenen Status der Propheten und Heiligen vor Ihm. Gott sendet durch die Vermittlung Jesu den Tisch und seine Fülle erneut herab. Diese Erneuerung der Gnade zeugt von Gottes Großmut, der trotz Undankbarkeit die Tür Seiner Barmherzigkeit für Reue und Fürsprache nicht verschließt.

Aber Rumi warnt, dass sich dieser Zyklus wiederholen kann: „Wieder gaben die Frechen die Ehrfurcht auf / und hoben wie Bettler die Reste auf.“ Dies zeigt, dass es sich nicht nur um einen einmaligen Akt der Respektlosigkeit handelte; vielmehr wird Respektlosigkeit zu einem beständigen Merkmal mancher Menschen. Rumi erklärt: „Misstrauen und Gier / sind Unglaube (kufr) vor dem Tisch des Meisters.“ Diese Aussage erhebt die Respektlosigkeit auf die Stufe des Unglaubens, da Misstrauen gegenüber Gott und Gier angesichts Seiner Gnade das Fundament des Glaubens untergraben. Jeder Kummer und jede Dunkelheit, so Rumi, entspringt dieser menschlichen Rücksichtslosigkeit und Frechheit. Adab ist das leitende Licht auf dem spirituellen Weg, während bi-adabi ein Räuber der Seelen und ein Hindernis für den Empfang göttlicher Gnade ist.

Ovaj bejt je smješten unutar Rumijeve duboke rasprave o ključnoj važnosti edeba (lijepog ophođenja i poštovanja) u duhovnom životu. Rumi čvrsto vjeruje da se Božija milost i blagodat ne spuštaju bez razloga, niti da je be-edebluk (neprimjereno ponašanje, nepoštovanje) bez posljedica pri njihovom primanju. On majstorski koristi kur'ansku pripovijest o nebeskoj trpezi (Ma'ida) kako bi potkrijepio ovu tvrdnju.

Narod Musaov, zbog svog nepoštovanja i pohlepe – tražeći "bijeli luk i leću" sa sofre koju im je Bog slao bez ikakve obaveze – uzrokovao je da se ova božanska opskrba prekine. Upravo je to tačka u kojoj se susreću ljudsko nepoštovanje i prekid Božije milosti. Nepoštovanje ne samo da lišava pojedinca, već, kako Rumi kaže, "vatru na sve strane svijeta baca", narušavajući čovjekovu egzistencijalnu vezu sa izvorom postojanja i milosti.

Tu do izražaja dolazi uloga posredovanja Isaa, a.s. Sa svojim karakterističnim edebom i poniznošću, Isa se zauzima za taj nezahvalni narod, moleći Boga da im ponovo ukaže Svoju milost. Ovo posredovanje, iz Rumijeve perspektive, ističe beskrajnu Božiju milost, kao i uzvišeni položaj vjerovjesnika i evlija kod Njega. Bog, posredstvom Isaa, ponovo šalje sofru i njene blagodati; ovo obnavljanje milosti svjedoči o Božijoj veličini i darežljivosti, Koji, uprkos nezahvalnosti, ne zatvara vrata Svoje milosti pred pokajanjem i posredovanjem.

Međutim, Rumi se tu ne zaustavlja; on upozorava da se ovaj začarani krug može ponoviti: "Opet drznici napustiše edeb / Pa poput prosjaka ostatke pokupiše." Ovaj stih ukazuje da problem nije bio samo jedan čin nepoštovanja, već da nepoštovanje i drskost postaju trajna osobina nekih ljudi. Rumi izjavljuje: "Sumnjičavost i pohlepa / Pred Gospodarevom su sofrom nevjerstvo (kufr)." Ova izjava uzdiže nepoštovanje na nivo kufra, jer sumnja u Boga i pohlepa pred Njegovom milošću potkopavaju sami temelj vjere. Rumi izričito navodi da svaka tuga i tama koja zadesi čovjeka potječe upravo iz te nepromišljenosti i drskosti. Stoga je edeb svjetiljka vodilja na duhovnom putu, dok je be-edebluk razbojnik duša i prepreka primanju Božije milosti.

يقع هذا البيت في سياق حديث الرومي العميق عن أهمية "الأدب" في الحياة الروحية. يؤمن الرومي إيمانًا راسخًا بأن التوفيق واللطف الإلهي لا يهطلان من السماء جزافًا، وأن قلة الأدب والجحود لهما عواقب وخيمة تحول دون نيل هذا اللطف. ويستشهد بقصة المائدة السماوية، كما وردت في القرآن، لإثبات هذه الفكرة.

فبنو إسرائيل، بسبب قلة أدبهم وجشعهم — أي طلبهم "الثوم والعدس" من مائدة أنزلها الله عليهم من غير منّة — تسببوا في انقطاع هذا الرزق السماوي. هذه هي النقطة التي يلتقي فيها سوء الأدب الإنساني بانقطاع الفيض الإلهي. فقلة الأدب لا تحرم الفرد وحده، بل كما يقول الرومي "تُشعل النار في الآفاق كلها"، فتفسد علاقة الإنسان الوجودية بمصدر الكينونة والرحمة.

وهنا يبرز دور شفاعة عيسى المسيح عليه السلام. فبأدبه وتواضعه المعهود، يشفع لذلك القوم الجاحد، ويدعو الله أن يعيد رحمته عليهم. هذه الشفاعة، في نظر الرومي، تُظهر رحمة الله التي لا تنفد، وكذلك المكانة الرفيعة للأنبياء والأولياء عند الحق. فبوساطة عيسى، يعيد الله إرسال المائدة والغنائم؛ وهذا التجدد للفيض دليل على عظمة الله وكرمه، الذي على الرغم من الجحود، لا يغلق باب رحمته أمام التوبة والشفاعة.

لكن الرومي لا يتوقف عند هذا الحد، بل يحذر من أن هذه الحلقة المفرغة يمكن أن تتكرر: "ثُمَّ عادَ الصِّلِفون فَتَرَكوا الأَدَبْ / وَكَالشَّحّاذينَ الْتَقَطوا ما تَبَقّى". يشير هذا إلى أن المسألة لم تكن مجرد فعل طائش لمرة واحدة، بل إن الوقاحة وقلة الأدب تصبحان خصلة متأصلة لدى البعض. ويصرح الرومي بأن "سوء الظن والجشع أمام مائدة الكريم كفر"، مرتقيًا بقلة الأدب إلى مرتبة الكفر، لأن سوء الظن بالله والطمع أمام لطفه يقوضان أساس الإيمان. فكل حزن وظلمة تصيب الإنسان، كما يوضح الرومي، إنما تنبع من هذه الجسارة والوقاحة. فالأدب هو سراج السالك في طريقه، وقلة الأدب قاطع طريق، ومانع من فيض الرب.

This couplet is part of Rumi's powerful discourse on the critical role of adab (reverence, proper conduct) in spiritual life. Rumi uses the Quranic narrative of the heavenly table (Mā'ida) to show that divine grace is not unconditional and that disrespect (bi-adabi) has severe consequences.

The people of Moses, by showing greed and complaining—demanding 'garlic and lentils' when God had provided for them freely—caused this divine sustenance to be cut off. This moment illustrates how human insolence can sever the connection to divine grace. Rumi emphasizes that such disrespect doesn't just harm the individual; it 'sets fire to all horizons,' damaging the entire community's relationship with God.

It is at this point that Jesus's role becomes crucial. With profound humility and adab, he intercedes on behalf of the ungrateful people, asking God to restore His mercy. In Rumi's view, this act highlights both God's infinite compassion and the high spiritual station of prophets who can mediate for humanity. In response to Jesus's plea, God sends the table and its bounty again. This renewal of grace demonstrates God's immense generosity, showing that the door to His mercy remains open to repentance and intercession, despite human failings.