M2:1231 — جامه‌های خلق بدریدی ز خار / پای درویشان بخستی زار زار

이 시구는 한 남자가 길 한가운데 심어놓고 뽑기를 미루는 가시덤불이 일으키는 해악을 생생하게 보여줍니다. 루미는 두 종류의 피해자를 등장시킵니다. 첫째는 일반 행인들(خلق, 칼크)로, 이들의 옷이 찢깁니다. 이는 일상적인 삶에 가해지는 물질적, 외적인 손상을 상징합니다. 둘째는 가난한 수도승(درویشان, 다르비샨)으로, 이들은 맨발로 다녔을 것이기에 발을 직접 다칩니다. 이는 영적인 길을 걷는 이들이 겪는 더 깊고 고통스러운 내면의 상처를 암시합니다.

이 이야기는 단순한 일화가 아니라, 우리 내면에 자리 잡은 나쁜 습관이나 악한 성품(가시덤불)에 대한 우화입니다. 그것을 '내일' 뽑겠다고 미루는 동안, 그 악은 계속해서 자라나 자신뿐만 아니라 주변 사람들, 특히 영적으로 취약한 이들에게까지 고통을 줍니다. 시구에 쓰인 '쓰라리게'(زار زار, 자르 자르)라는 부사는 그 고통의 깊이를 강조하며, 작은 악이라도 방치했을 때의 파괴적인 결과를 경고합니다.

Este pareado es el corazón descriptivo de una parábola sobre la procrastinación espiritual. Un hombre ha plantado un espino —una metáfora de un mal hábito, un vicio o un rasgo de carácter dañino— en medio de un camino público. Rumi no se limita a decir que la planta es un problema; nos muestra su efecto tangible y doloroso.

La primera línea, «Por la espina, las ropas de la gente se rasgaban», ilustra el daño material y social. La ropa representa la dignidad externa, la apariencia y la interacción social. El vicio, como el espino, engancha y desgarra la forma en que nos presentamos al mundo, causando vergüenza y complicando nuestras relaciones.

La segunda línea, «los pies de los derviches, dolientes, se herían», profundiza el daño, llevándolo al plano espiritual. Los derviches, caminantes descalzos en la senda de Dios, simbolizan aquí a las almas puras y vulnerables. Sus pies heridos representan el daño que nuestros vicios causan a nuestra propia capacidad de avanzar en el camino espiritual y, por extensión, el dolor que infligimos a las personas más sensibles y piadosas de nuestra comunidad. El daño no es solo externo, sino que hiere el fundamento mismo del viaje del alma.

این بیت در میانهٔ حکایت مردی است که بوتهٔ خاری در راه مردم کاشته و به تذکر دیگران برای کندن آن بی‌توجه است. مولوی با توصیفی ملموس و تصویری، نتیجهٔ این بی‌مبالاتی را نشان می‌دهد. خار، که نماد یک خصلت زشت، گناه یا عادت ناپسند در وجود انسان است، تنها یک مشکل شخصی نیست، بلکه به دیگران نیز آسیب می‌رساند.

تأکید بر «جامه‌های خلق» و «پای درویشان» ابعاد اجتماعی و معنوی این آسیب را برجسته می‌کند. پاره شدن لباس، به معنای زیان مادی و هتک آبروست. زخمی شدن پای «درویشان» که مسافران راه حق و اغلب پابرهنه و تهیدست بودند، نشان می‌دهد که این رذیلت اخلاقی بیش از همه به پاکان و ضعیفان آسیب می‌زند و مانع حرکت آن‌ها در مسیر معنوی می‌شود.

این بیت مقدمه‌ای است برای نکتهٔ اصلی داستان: هرچه در ریشه‌کن کردن این «خاربن» درونی تأخیر کنیم، قوی‌تر می‌شود و ما ضعیف‌تر، و زیان آن نیز گسترده‌تر خواهد شد.