M2:2631 — وقت طفلی‌ام که بودم شیرجو / گاهوارم را کی جنبانید او

این بیت بخشی از پاسخ مفصل ابلیس به معاویه است. ابلیس در اینجا برای اثبات عشق عمیق و ریشه‌دار خود به خداوند، به خاطرات نخستین روزهای آفرینش خود بازمی‌گردد. او با استفاده از تصویری بسیار لطیف و انسانی - تصویر نوزادی در گهواره - رابطه‌ی خود با پروردگار را توصیف می‌کند.

منظور او این است که پیوند من با خدا یک پیوند سطحی و جدید نیست که با یک رانده شدن از درگاه، از بین برود. این عشقی است که از «طفولیت» وجود من آغاز شده است. همان‌طور که یک نوزاد کاملاً به مادرش وابسته است و جز او پناهی نمی‌شناسد، من نیز در آغاز هستی، تنها تحت لطف و تربیت مستقیم خداوند بوده‌ام. اوست که گهواره‌ی وجود مرا جنبانده و نیازهای بنیادین مرا برآورده است. این پرسش («کی جنبانید او؟») یک پرسش انکاری است، یعنی «کسی جز او نبود که گهواره‌ام را بجنباند».

مولانا با قرار دادن این کلمات در دهان ابلیس، تصویری پیچیده و غیرمنتظره از او ارائه می‌دهد. ابلیسی که صرفاً نماد شر نیست، بلکه عاشقی رانده‌شده است که هنوز خاطره‌ی شیرین نوازش‌های معشوق ازلی را در دل دارد و همین عشق دیرین، دلیل اصلی سرکشی و حسادت اوست.