M2:2658 — آتشی از تو نسوزم چاره نیست / کیست کز دست تو جامه‌ش پاره نیست

این بیت بخشی از گفتگوی معاویه با ابلیس است. معاویه پس از آنکه فریب ظاهری ابلیس را نخورده، ماهیت ویرانگر او را به رویش می‌آورد.

در مصراع اول، معاویه ابلیس را به «آتش» تشبیه می‌کند. این تشبیه بسیار دقیق است، چرا که طبیعت آتش سوزاندن است و از آن کار دیگری برنمی‌آید. همانطور که نمی‌توان از آتش انتظار خنکی و آرامش داشت، از ابلیس نیز نمی‌توان انتظار خیر و هدایت داشت. معاویه می‌گوید: «چاره‌ای نیست»، یعنی گریز از آسیب تو برای انسان‌ها تقریباً ناممکن است، زیرا کار تو همین است.

مصراع دوم این مفهوم را با یک پرسش انکاری تعمیم می‌دهد: «چه کسی هست که از دست تو جامه‌اش پاره نباشد؟» پاره بودن جامه در اینجا کنایه از آسیب دیدن، رسوا شدن، از دست دادن آبرو و ایمان، و گرفتار شدن در دام گناه است. این تصویر نشان می‌دهد که تأثیر مخرب ابلیس فراگیر است و کمتر کسی می‌تواند از حملات او کاملاً مصون بماند. در واقع، معاویه با این سخن، قدرت عظیم ابلیس در گمراه کردن نوع بشر را تصدیق می‌کند و به او یادآوری می‌کند که فریب‌هایش برای او شناخته شده است.