M2:751 — بانگ می‌دارد که هان ای کاروان / سوی من آیید نک راه و نشان

در این بخش از مثنوی، مولانا از استعاره‌ی «غول» بیابان استفاده می‌کند. غول، موجودی افسانه‌ای است که با تقلید صدای آشنایان و دوستان، مسافران را از مسیر اصلی منحرف کرده و به هلاکت می‌کشاند. این بیت، لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که غول با صدایی به ظاهر دلسوزانه و راهنمایانه، کاروان (نماد سالکان و انسان‌های در جستجوی حقیقت) را به سوی خود فرا می‌خواند. او ادعا می‌کند که «راه و نشان» نزد اوست و می‌تواند آن‌ها را به مقصد برساند.

این بانگ فریبنده در واقع تمثیلی از جاذبه‌های دنیوی و نفسانی است؛ چیزهایی مانند ثروت، مقام، شهرت و لذت‌های زودگذر که به انسان وعده‌ی خوشبختی و راه درست را می‌دهند، اما در نهایت او را از مسیر معنوی و کمال حقیقی دور می‌کنند. مولانا در ابیات بعدی توضیح می‌دهد که این صدا، همان آواهای درونی خود ماست («مال خواهم، جاه خواهم و آبرو») که اگر به آن‌ها گوش دهیم، ما را به بیراهه و نابودی می‌کشانند. بنابراین، این بیت هشداری است برای شناختن صداهای فریبنده‌ی درون و بیرون و تمایز آن‌ها از دعوت حقیقی معنوی.