M2:90 — او چو می‌خواند مرا من بنگرم / لایق جذبم و یا بد پیکرم

Bait ini adalah puncak dari perenungan tentang "tarikan" (jadzb), sebuah konsep sentral dalam sufisme yang merujuk pada daya tarik Tuhan yang menarik seorang hamba kepada-Nya. Rumi menggunakan analogi "kesamaan menarik kesamaan": sebagaimana cahaya menarik cahaya, dan api menarik api, maka sifat-sifat ilahi dalam diri manusialah yang ditarik oleh Sumber Ilahi.

Di sini, sang penutur (yang mewakili setiap pencari spiritual) merasakan panggilan atau tarikan dari Sang Kekasih (Tuhan). Namun, alih-alih langsung merasa gembira, ia justru melakukan introspeksi yang mendalam. Ia bertanya: "Apakah aku benar-benar memiliki 'cahaya' yang membuatku layak ditarik oleh Cahaya-Nya? Ataukah aku ini 'berbentuk buruk' (bad peykar), penuh dengan sifat-sifat gelap yang tidak selaras dengan-Nya?"

Pertanyaan ini bukanlah keraguan yang melumpuhkan, melainkan sebuah kesadaran spiritual yang jujur. Ia menyadari bahwa tarikan ilahi bukanlah sesuatu yang acak, melainkan respons terhadap kesiapan dan kemurnian batin sang hamba. Bait ini mendorong pembaca untuk memeriksa diri sendiri: ketika kita merasa dekat dengan Tuhan, apakah itu karena kita telah memurnikan diri sehingga menjadi "layak" untuk ditarik, ataukah kita hanya menipu diri sendiri?

این بیت در ادامهٔ اصل «همجنس‌خواهی» یا قانون جاذبه میان امور هم‌سنخ بیان می‌شود. مولانا پیش از این توضیح داده است که همان‌طور که نور چشم به سوی نور خورشید کشیده می‌شود (نوریان مر نوریان را طالب‌اند)، روح انسان نیز که از جنس نور الهی است، مشتاق و مجذوب اصل خود، یعنی نور بی‌قیاس خداوند است.

در اینجا، سالک از زبان خودش این پرسش عمیق را مطرح می‌کند: «او»، یعنی معشوق ازلی و حقیقت مطلق، همیشه در حال فراخواندن و جذب کردن ماست. اما آیا «من» نیز با او سنخیت دارم؟ آیا وجودم آنقدر لطیف و پاک شده که شایستهٔ این کشش باشم؟ یا اینکه وجودی «بد پیکر» دارم، یعنی ناهمگون، زشت و آلوده به صفات ناری و خاکی که مرا از این جاذبهٔ نوری باز می‌دارد؟

این بیت، لحظهٔ خودآگاهی و تأمل سالک است. او می‌داند که دعوت از جانب معشوق همیشگی است، اما رسیدن به وصال، به قابلیت و لیاقت عاشق بستگی دارد. این پرسش، مقدمه‌ای برای جستجوی آینه‌ای است که سالک بتواند «نقش جان خویش» را در آن ببیند و بفهمد که از جنس نور است یا ظلمت، روز است یا شب. این آینه، چنانکه در ابیات بعدی می‌آید، در نهایت «روی یار» است.