M3:130 — وان عمارت کردن گور و لحد / نه به سنگست و به چوب و نه لبد

Dalam konteks ini, Rumi membedakan antara persiapan lahiriah dan batiniah untuk kematian. Bait ini secara harfiah menyatakan bahwa membangun kuburan yang sebenarnya tidak melibatkan material bangunan seperti batu, kayu, atau bata lumpur. Ini adalah sebuah metafora yang kuat.

Rumi mengkritik orang-orang yang sibuk dengan kemegahan duniawi, termasuk membangun makam yang indah, sementara mereka mengabaikan pembangunan jiwa mereka. Bait-bait di sekitarnya menjelaskan bahwa "membangun kubur" yang sejati adalah sebuah proses spiritual: menggali kubur di dalam diri untuk menguburkan ego (manī) dan meleburkannya ke dalam Ke-Aku-an Ilahi. Jadi, kuburan yang sesungguhnya bukanlah struktur fisik di tanah, melainkan kondisi batin di mana ego telah mati dan jiwa hidup di dalam Tuhan.

مولانا در این بیت، مفهوم رایج «ساختن قبر» را به چالش می‌کشد. او می‌گوید که آبادانی حقیقی گور، که نمادی از آمادگی برای مرگ و زندگی پس از آن است، به ساختن مقبره‌های باشکوه با سنگ و چوب و مصالح گران‌قیمت نیست. این کارها ظاهری و بی‌ارزش‌اند و به حالِ جانِ مرده سودی نمی‌رسانند.

در ابیات بعدی، مولانا معنای باطنی و عرفانی «ساختن گور» را آشکار می‌کند. او توضیح می‌دهد که گور واقعی، «خویشتن» یا «نَفس» انسان است. آباد کردن آن به این معناست که انسان باید «منیّت» و خودخواهی‌اش را در وجود الهیِ معشوق دفن کند. این «مردن پیش از مرگ» است؛ یعنی سالک باید خود را در برابر حقیقت فانی کند تا به حیات جاودان برسد. بنابراین، عمارت حقیقی قبر، یک فرآیند معنوی برای تزکیهٔ نفس و رهایی از خودبینی است، نه یک پروژه‌ٔ ساختمانی در دنیای مادی.