M3:2412 — همچنین داود می‌گفت این نسق / خواست گشتن عقل خلقان محترق

این بیت اوج تأثیر کلام معنوی را به تصویر می‌کشد. در ابیات قبل، حضرت داوود (که نماد انسان کامل و عارف واصل است) از حقایقی سخن می‌گوید که فراتر از فهم عادی است؛ از لزوم گشودن «روزن» دل به سوی نور حقیقت و یکی شدن خود با آن نور. کلام او به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر برای عقل حسابگر و محدود مردم قابل تحمل نیست.

عبارت «سوختن عقل» (محترق گشتن) در ادبیات عرفانی، کنایه از ناتوانی و زانو زدن خرد جزئی در برابر تجلی حقیقت مطلق است. این سوختن، مقدمه‌ی ورود به وادی عشق و شهود است؛ جایی که استدلال و منطق کارایی خود را از دست می‌دهد. سخنان داوود آنقدر به اصل راز نزدیک شده بود که اگر ادامه می‌یافت، ساختار ذهنی مخاطبان را که برای چنین تجربه‌ای آماده نبودند، متلاشی می‌کرد. به همین دلیل، در بیت بعدی، دستی از غیب او را متوقف می‌کند تا مردم را از این «سوختن» زودهنگام حفظ کند و او را به سکوت و خلوت فراخواند.