M5:2853 — چون برآید صبح گردد سبز دشت / تا میان رُسته قَصیلِ سبز و کشت

این بیت لحظه‌ی شگفت‌انگیز تجدید روزی را توصیف می‌کند. گاو که تمام شب را از ترس گرسنگی و تمام شدن علفزار به صبح رسانده و از غصه لاغر شده، با طلوع خورشید با صحنه‌ای باورنکردنی روبرو می‌شود: دشتی که دیروز آن را تا آخرین بوته چریده بود، امروز دوباره سبز و پر از گیاهان بلند و تازه است. این تصویر، نمادی از لطف و بخشندگی بی‌پایان خداوند است که روزیِ بندگانش را هر روز از نو می‌رساند.

مولانا با این صحنه، بی‌اعتمادی و غصه‌ی بیهوده‌ی «نفس» انسان را به نمایش می‌گذارد. نفس، مانند این گاو، هر روز از رزق الهی بهره‌مند می‌شود اما باز هم برای فردا نگران است و به منبع اصلی روزی اعتماد نمی‌کند. این چرخه، نشان‌دهنده‌ی فراموشکاری انسان و قدرت بی‌نهایت رزّاقیت پروردگار است که هرگز کاستی نمی‌پذیرد.