M5:53 — آمِنست از فوت و از یاغی که او / می‌شناسد قهر شه را بر عدو

این بیت در ادامهٔ تمثیل «مرغ حرص» (بط) بیان می‌شود. مولانا شخص حریص را به غارتگری تشبیه می‌کند که از ترس تمام شدن وقت یا رسیدن رقیبان (یاغی)، با عجله و بدون تشخیص، هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. در مقابل، انسان مؤمن قرار دارد که با آرامش و طمأنینه عمل می‌کند.

دلیل این آرامش، اعتماد به نظام الهی است. مؤمن می‌داند که «شاه» (کنایه از خداوند) حافظ نظم و عدالت در عالم است. او به «قهر» و قدرت خداوند بر «دشمنان» (یعنی موانع راه حق، نیروهای شر، و دیگر طمع‌کاران) ایمان دارد. بنابراین، نیازی به شتاب و حرص‌ورزی نمی‌بیند. او می‌داند که هیچ «یاغی» و غارتگری نمی‌تواند حق او را پایمال کند، زیرا شاهِ عالم نگهبان همه چیز است و ستم را برنمی‌تابد.

این بیت، تضاد میان دو جهان‌بینی را آشکار می‌کند: یکی جهان‌بینی مبتنی بر ترس، کمبود و رقابت (که منجر به حرص و عجله می‌شود) و دیگری جهان‌بینی مبتنی بر ایمان، فراوانی و اعتماد به یک قدرت عادل مرکزی (که ثمره‌اش آرامش، صبر و مناعت طبع است). مؤمن چون به عدالت شاه اعتماد دارد، از فقر نمی‌ترسد و با وقار و تأنی عمل می‌کند.