Ler Livro 6 O rato suplicava à rã: 'Não procures desculpas e não adies a realização desta minha necessidade, pois na demora há males, e o Sufi é filho do momento, e o filho não larga a mão do pai, e o pai compassivo do Sufi é o momento. Não o deixes precisar do amanhã, e o mantenha tão imerso no jardim de Sua rápida contabilidade que ele não espere o futuro como as pessoas comuns. Ele é um rio, não um tempo, pois 'Não há manhã junto a Deus, nem noite'. Passado, presente, eternidade e perpetuidade não existem lá. Adão não é anterior e o Dajjal não é posterior, pois essas formalidades estão no domínio da razão parcial, e o espírito animal não tem essas formalidades no mundo sem lugar e sem tempo. Portanto, ele é filho de um tempo em que nada se entende senão a negação da distinção dos tempos, assim como de 'Deus é Único' se entende a negação da dualidade, não a realidade da unicidade Dístico 2729

M6:2729 — آمدن در آب بر من بسته شد / زانک ترکیبم ز خاکی رسته شد

آمدن در آب بر من بسته شدزانک ترکیبم ز خاکی رسته شد
✦ Renderizar este beyt em Português

M6:2729

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — de suas palestras gravadas sobre o Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: بر من راه ورود به آب بسته شد، زیرا ترکیب وجودی من از خاک رسته است.

معنا: این بیت از زبان «موش» در حکایت موش و قورباغه، محدودیتِ ذاتی جسم خاکی را در ورود به عالَم روح و معنا بیان می‌کند؛ عالم آبگینه‌ای که روح به آن تعلق دارد.

شرح

این بیت، از زبان «موش» در داستانِ تمثیلی موش و قورباغه، در واقع تصویری دقیق از نسبتِ تنِ خاکی و جانِ آبیِ انسان است. مولانا با نهایتِ ظرافت، حالِ جانِ محبوس در تن را از زبان موجودی خاکی بیان می‌کند که در کنار آب است، اما راهی به آن ندارد؛ «آمدن در آب بر من بسته شد». چرا؟ «زانک ترکیبم ز خاکی رسته شد». این خاکی بودن، محدودیت و حصارِ وجودیِ تن است.

من بارها گفته‌ام که مولانا جهان را به‌مثابهٔ «غربت» می‌بیند برای جانِ آدمی. جان، به تعبیر او، اهلِ پرواز است و سرشتی سبک دارد، اما «تن» همچون «وزنه‌ای» گران بر پای او آویخته است. جان می‌خواهد بپرد و اوج بگیرد، اما این وزنه نمی‌گذارد. این بیت همین کشاکش را به زبان تمثیل می‌آورد. تنِ موش‌صفت که از خاک روییده، طبیعتاً نمی‌تواند در آبِ قورباغه‌وار که نماد عالم جان و معناست، قدم بگذارد.

این محدودیتِ تن، درکِ عمیق‌ترِ «جدایی» را برای ما ممکن می‌سازد. جدایی‌ای که مثنوی از آن حکایت می‌کند، صرفاً جداییِ از یک محبوبِ غایب نیست، بلکه جداییِ ذاتیِ عالَمِ خاکی از عالَمِ پاکی است. موشِ خاکی لبِ جو نشسته و روحِ آبی (قورباغه) را می‌خواند، اما میانشان حجابی طبیعی است. اینجاست که نیاز به «رابط» یا «ریسمان» پیدا می‌شود، همان ریسمانِ لطیفی که تن را با جان مرتبط می‌سازد، بی‌آنکه تن را در جان مستحیل کند یا جان را در تن اسیر. مولانا این ریسمان را بعدتر به رابطهٔ میان جسم و روح تشبیه می‌کند: «هست تن چون ریسمان بر پای جان / می‌کشاند بر زمینش ز آسمان» [م۶:۲۷۳۷].

این نگاه مولانا را باید در مقابلِ دیدگاهِ کسانی قرار داد که وطنِ حقیقی را همین جهان می‌دانند. حافظ در بیتی می‌گوید: «تا دل هرزه‌گرد من رفت به چین زلف او / زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند». یعنی دلِ من در پیچ‌وخمِ زلفِ محبوب، چنان وطن کرده که دیگر قصدِ بازگشت به وطنِ اصلی را ندارد. اما مولانا درست برعکس، دائم از وطنِ اصلی می‌گوید، از «نیستان» که نی را از آن بریده‌اند. این جهان برای او نه وطن که «تبعیدگاه» است، و کل مثنوی، سفرنامهٔ بازگشت به آن وطن ازدست‌رفته است. حتی وقتی شیخ بهایی حدیثِ «حُبُّ الوطنِ مِن الإیمان» را تفسیر می‌کند، تأکید می‌ورزد که مراد پیغمبر از وطن، «مصر و عراق و شام» نیست، بلکه آن «شهری‌ست کان را نام نیست»؛ همان وطنِ اصیل و روحانی که جان از آنجا برخاسته است. این بیت، به شکلی موجز، ماهیتِ این غربت و این جداییِ هستی‌شناختی را بازتاب می‌دهد و میل دائمی جان را به بازگشت به اصل خویش فریاد می‌کشد، حتی اگر پای تنِ خاکی بسته باشد.

نکات کلیدی

  • تنِ خاکی محدودیتِ ذاتی برای ورود به عالمِ روح و معنا ایجاد می‌کند.
  • این بیت جداییِ وجودیِ روح از اصل خویش را از منظر محدودیت‌های جسمانی بیان می‌کند.
  • جسم به مثابهٔ وزنه و ریسمانی است که روحِ سبک‌روان را از پرواز به سوی عالمِ ملکوت بازمی‌دارد.
  • برخلافِ برخی دیدگاه‌ها، این جهان برای مولانا تبعیدگاه است و روح همواره در جستجوی وطنِ اصلی خویش است.
  • محدودیت‌های جسمانی، yearning یا همان اشتیاقِ روحی را برای وصالِ دوباره تشدید می‌کند.

Sources: d6-s63 · 49:00:00 d6-s63 · 49:25:00 d6-s63 · 49:33:00

به زبانِ تو — Sua língua · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.