بخش ۱۵۵ - تمثیل تن آدمی به مهمان‌خانه و اندیشه‌های مختلف به مهمانان مختلف عارف در رضا بدان اندیشه‌های غم و شادی چون شخص مهمان‌دوست غریب‌نواز خلیل‌وار کی در خلیل باکرام ضیف پیوسته باز بود بر کافر و مؤمن و امین و خاین و با همه مهمانان روی تازه داشتی

A parábola do corpo humano como uma casa de hóspedes e os diversos pensamentos como diversos hóspedes. O gnóstico na aceitação desses pensamentos de tristeza e alegria é como um anfitrião amante de hóspedes, hospitaleiro como Khalil, cuja porta estava sempre aberta para hóspedes, sejam infiéis ou crentes, honestos ou traidores, e que recebia todos os hóspedes com um rosto alegre