Read› Daftar 1› Section 11 ← previous · next →

بخش ۱۱ - حکایت بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دکان

The story of the grocer and the parrot, and the parrot spilling oil in the shop

  1. M1:248 بود بقّالی و وی را طوطییخوش‌نوایی سبز و گویا طوطیی ❋
  2. M1:249 بر دکان بودی نگهبان دکاننکته گفتی با همه سوداگَران ❋
  3. M1:250 در خطاب آدمی ناطق بُدیدر نوای طوطیان حاذق بُدی ❋
  4. M1:251 خواجه روزی سوی خانه رفته بودبر دکان طوطی نگهبانی نمود
  5. M1:252 گربه‌ای برجست ناگه بر دکانبهر موشی طوطیک از بیم جان
  6. M1:253 جَست از سوی دکان سویی گریختشیشه‌های روغنِ گُل را بریخت ❋
  7. M1:254 از سوی خانه بیامد خواجه‌اشبر دکان بنشست فارغ خواجه‌وَش ❋
  8. M1:255 دید پُر روغن دکان و جامه چرببر سرش زد، گشت طوطی کَل ز ضرب ❋
  9. M1:256 روزکی چندی سخن کوتاه کردمردِ بقّال از ندامت آه کرد ❋
  10. M1:257 ریش بر می‌کَند و می‌گفت ای دریغکافتابِ نعمتم شد زیر میغ ❋
  11. M1:258 دستِ من بشکسته بودی آن زمانکه زدم من بر سَرِ آن خوش زبان ❋
  12. M1:259 هدیه‌ها می‌داد هر درویش راتا بیابد نطقِ مرغِ خویش را ❋
  13. M1:260 بعد سه روز و سه شب حیران و زاربر دکان بنشسته بُد نومیدوار ❋
  14. M1:261 می‌نمود آن مرغ را هر گون نهفتتا که باشد اندرآید او بگُفت ❋
  15. M1:262 جولقیّی سَر برهنه می‌گذشتبا سر بی‌مو چو پُشت طاس و طشت ❋
  16. M1:263 آمد اندر گفت طوطی آن زمانبانگ بر درویش زد چون عاقلان ❋
  17. M1:264 کز چه ای کَل با کَلان آمیختی؟تو مگر از شیشه روغن ریختی؟ ❋
  18. M1:265 از قیاسش خنده آمد خلق راکو چو خود پنداشت صاحب‌دلق را ❋
  19. M1:266 کارِ پاکان را قیاس از خود مگیرگرچه ماند در نبشتن شیر و شیر ❋
  20. M1:267 جمله عالَم زین سبب گمراه شدکم کسی ز ابدالِ حقّ آگاه شد The entire world for this reason went astray;Few became aware of the Abdāl of Truth.Mawlana asserts that humanity's widespread error stems from comparing the deeds and stations of prophets and saints to their own, thereby overlooking profound inner differences. ❋
  21. M1:268 هَمسری با انبیا برداشتنداولیا را همچو خود پنداشتند ❋
  22. M1:269 گفته اینک ما بشر ایشان بشرما و ایشان بستهٔ خوابیم و خَور ❋
  23. M1:270 این ندانستند ایشان از عَمیهست فرقی درمیان بی‌مُنتَهی ❋
  24. M1:271 هر دو گون زنبور خوردند از محللیک شد زان نیش و زین دیگر عسل ❋
  25. M1:272 هر دو گون آهو گیا خوردند و آبزین یکی سرگین شد و زان مُشکِ ناب ❋
  26. M1:273 هر دو نی خوردند از یک آب‌ْخَوراین یکی خالی و آن پر از شکر ❋
  27. M1:274 صد هزاران این چنین اَشباه بینفرقشان هفتاد ساله راه بین ❋
  28. M1:275 این خورد گردد پلیدی زو جداآن خورد گردد همه نور خدا ❋
  29. M1:276 این خورد زاید همه بُخل و حسدوآن خورد زاید همه نور احد ❋
  30. M1:277 این زمینِ پاک و آن شوره‌ست و بداین فرشتهٔ پاک و آن دیوست و دَد ❋
  31. M1:278 هر دو صورت گر به هم ماند رواستآب تلخ و آب شیرین را صفاست ❋
  32. M1:279 جز که صاحب ذوق کی شناسد بیاباو شناسد آبِ خوش از شوره‌آب ❋
  33. M1:280 سحر را با مُعجزه کرده قیاسهر دو را بر مَکر پندارد اساس ❋
  34. M1:281 ساحرانِ موسی از استیزه رابرگرفته چون عصای او عصا ❋
  35. M1:282 زین عصا تا آن عصا فرقی‌ست ژرفزین عمل تا آن عمل راهی شگرف ❋
  36. M1:283 لعنةُ الله این عمل را در قفارحمةُ الله آن عمل را در وفا ❋
  37. M1:284 کافران اندر مِری بوزینه طبعآفتی آمد درون سینه طبع ❋
  38. M1:285 هرچه مردم می‌کند بوزینه همآن کند کز مرد بیند دم بدم ❋
  39. M1:286 او گمان بُرده که من کردم، چو اوفرق را کی داند آن استیزه‌رو ❋
  40. M1:287 این کند از امر و او بهرِ ستیزبر سَرِ استیزه‌رویان خاک ریز ❋
  41. M1:288 آن منافق با موافق در نمازاز پی استیزه آید نه نیاز ❋
  42. M1:289 در نماز و روزه و حجّ و زکاتبا منافق مؤمنان در بُرد و مات ❋
  43. M1:290 مؤمنان را برد باشد عاقبتبر منافق مات اندر آخرت ❋
  44. M1:291 گرچه هر دو بر سَرِ یک بازی‌اندهر دو با هم مروزی و رازی‌اند ❋
  45. M1:292 هر یکی سوی مقام خود رودهر یکی بر وفق نام خود رود ❋
  46. M1:293 مؤمنش خوانند جانش خوش شودور منافق تیز و پر آتش شود ❋
  47. M1:294 نام او محبوب از ذات وی استنام این مبغوض از آفات وی است ❋
  48. M1:295 میم و واو و میم و نون تشریف نیستلفظ مؤمن جُز پی تعریف نیست ❋
  49. M1:296 گر منافق خوانیش این نامِ دونهمچو کژدم می‌خلد در اندرون ❋
  50. M1:297 گرنه این نام اشتقاق دوزِخَستپس چرا در وی مَذاق دوزخست
  51. M1:298 زشتی آن نامِ بَد از حرف نیستتلخی آن آبِ بحر از ظرف نیست ❋
  52. M1:299 حرفْ ظرف آمد درو معنی چو آببحرِ معنی عِندَهُ اُمُّ الکِتاب ❋
  53. M1:300 بحرِ تلخ و بحرِ شیرین در جهاندر میانشان بَرزَخُ لا یَبغیان ❋
  54. M1:301 وانگه این هر دو ز یک اصلی روانبر گذر زین هر دو رو تا اصلِ آن ❋
  55. M1:302 زرّ قلب و زرّ نیکو در عیاربی محک هرگز ندانی ز اعتبار ❋
  56. M1:303 هر که را در جان خدا بنهد مِحَکهر یقین را باز داند او ز شَک ❋
  57. M1:304 در دهان زنده خاشاکی جهدآنگه آرامد که بیرونش نهد ❋
  58. M1:305 در هزاران لقمه یک خاشاکِ خُردچون در آمد حِسّ زنده پی ببُرد ❋
  59. M1:306 حِسّ دنیا نردبان این جهانحِسّ دینی نردبان آسمان ❋
  60. M1:307 صحّت این حس بجویید از طبیبصحّت آن حس بجویید از حبیب ❋
  61. M1:308 صحّت این حس ز معموریّ تنصحّت آن حس ز تخریبِ بدن ❋
  62. M1:309 راهِ جان مر جسم را ویران کندبعد از آن ویرانی آبادان کند ❋
  63. M1:310 کرد ویران خانه بهر گنج زروز همان گنجش کند معمورتر ❋
  64. M1:311 آب را ببرید و جو را پاک کردبعد از آن در جو روان کرد آبِ خورد ❋
  65. M1:312 پوست را بشکافت و پیکان را کشیدپوستِ تازه بعد از آنش بر دمید ❋
  66. M1:313 قلعه ویران کرد و از کافر ستدبعد از آن بر ساختش صد برج و سَد ❋
  67. M1:314 کارِ بی‌چون را که کیفیّت نهداینک گفتم این ضرورت می‌دهد ❋
  68. M1:315 گَه چنین بنماید و گَه ضِدّ اینجز که حیرانی نباشد کار دین ❋
  69. M1:316 نه چنان حیران که پشتش سوی اوستبل چنان حیران و غرق و مَستِ دوست ❋
  70. M1:317 آن یکی را روی او شد سوی دوستوان یکی را روی او خود روی اوست ❋
  71. M1:318 روی هر یک می‌نگر می‌دار پاسبوکْ گردی تو ز خدمت روشناس ❋
  72. M1:319 چون بسی ابلیسِ آدم‌روی هستپس به هر دستی نشاید داد دست ❋
  73. M1:320 زانک صیّاد آورد بانگ صفیرتا فریبد مرغ را آن مرغ‌گیر ❋
  74. M1:321 بشنود آن مرغ بانگ جنس خویشاز هوا آید بیابد دام و نیش ❋
  75. M1:322 حرفِ درویشان بدزدد مَردِ دونتا بخواند بر سلیمی زان فسون ❋
  76. M1:323 کارِ مَردان روشنی و گرمیَستکارِ دونان حیله و بی‌شرمیَست ❋
  77. M1:324 شیر پشمین از برای کَد کنندبومُسَیلِم را لقب احمد کنند ❋
  78. M1:325 بومُسَیلِم را لقب کذّاب ماندمر محمد را اولُو الاَلباب ماند ❋
  79. M1:326 آن شراب حق خِتامش مُشکِ نابباده را ختمش بود گَند و عذاب ❋
Summary & message Deep commentary