بخش ۱۳ - آموختن وزیر مکر پادشاه را

1. M1:341 او وزیری داشت گَبْر و عِشوِه دِه کو بَر آبْ از مَکر بَر بَستی گِرِه
2. M1:342 گفت: تَرسایان پناهِ جان کُنند دینِ خْوَد را از مَلِک پنهان کنند
3. M1:343 کم کُش ایشان را، که کشتنْ سود نیست دینْ ندارد بویْ، مُشک و عود نیست
4. M1:344 سِرّ پنهانست اندر صد غِلاف ظاهرش با تُست و باطن بَر خِلاف
5. M1:345 شاه گفتش: پس بگو تَدبیر چیست؟ چارهٔ آن مَکر و آن تَزْویر چیست؟
6. M1:346 تا نمانَد در جهان نصرانیی نی هُوَیدا دین و نه پنهانیی
7. M1:347 گفت: ای شَه، گوش و دستم را ببُر بینی‌ام بشکاف و لب در حُکمِ مُر
8. M1:348 بعد از آن در زیرِ دار آور مرا تا بخواهد یک شفاعت‌گر مرا
9. M1:349 بر مُنادی‌گاه کُن این کارْ تو بر سرِ راهی که باشد چارسو
10. M1:350 آنگَهَم از خْوَد بِران تا شهرِ دور تا دَر اندازَم دَریشان شَرّ و شور

↓ download .txt ↓ JSON