بخش ۱۴۵ - ادب کردن شیر گرگ را کی در قسمت بی‌ادبی کرده بود

1. M1:3110 گرگ را بر کند سر، آن سرفراز تا نماند دوسری و امتیاز
2. M1:3111 فانتقمنا منهم است ای گرگ پیر چون نبودی مرده در پیش امیر
3. M1:3112 بعد از آن رو شیر با روباه کرد گفت این را بخش کن از بهر خورد
4. M1:3113 سجده کرد و گفت کین گاو سمین چاشت‌خوردت باشد ای شاه گزین
5. M1:3114 وان بز از بهر میان روز را یخنیی باشد شه پیروز را
6. M1:3115 و آن دگر خرگوش بهر شام هم شب‌چرهٔ این شاه با لطف و کرم
7. M1:3116 گفت ای روبه تو عدل افروختی این چنین قسمت ز کی آموختی
8. M1:3117 از کجا آموختی این ای بزرگ گفت ای شاه جهان از حال گرگ
9. M1:3118 گفت چون در عشق ما گشتی گرو هر سه را بر گیر و بستان و برو
10. M1:3119 روبها چون جملگی ما را شدی چونت آزاریم چون تو ما شدی
11. M1:3120 ما ترا و جمله اشکاران ترا پای بر گردون هفتم نه بر آ
12. M1:3121 چون گرفتی عبرت از گرگ دنی پس تو روبه نیستی شیر منی
13. M1:3122 عاقل آن باشد که عبرت گیرد از مرگ یاران در بلای محترز
14. M1:3123 روبه آن دم بر زبان صد شکر راند که مرا شیر از پی آن گرگ خواند
15. M1:3124 گر مرا اول بفرمودی که تو بخش کن این را، که بردی جان ازو
16. M1:3125 پس سپاس او را که ما را در جهان کرد پیدا از پس پیشینیان
17. M1:3126 تا شنیدیم آن سیاستهای حق بر قرون ماضیه اندر سبق
18. M1:3127 تا که ما از حال آن گرگان پیش همچو روبه پاس خود داریم بیش
19. M1:3128 امت مرحومه زین رو خواندمان آن رسول حق و صادق در بیان
20. M1:3129 استخوان و پشم آن گرگان عیان بنگرید و پند گیرید ای مهان
21. M1:3130 عاقل از سر بنهد این هستی و باد چون شنید انجام فرعونان و عاد
22. M1:3131 ور بننهد دیگران از حال او عبرتی گیرند از اضلال او

↓ download .txt ↓ JSON