بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل

1. M1:935 گفت شیر آری ولی ربُّ العباد نردبانی پیش پای ما نهاد
2. M1:936 پایه پایه رفت باید سوی بام هست جَبری بودن اینجا طمع خام
3. M1:937 پای داری چون کُنی خود را تو لنگ‌‌؟ دست داری چون کُنی پنهان تو چنگ‌‌؟
4. M1:938 خواجه چون بیلی به دست بنده داد بی زبان معلوم شد او را مُراد
5. M1:939 دستِ همچون بیل اشارت‌های اوست آخر اندیشی عبارت‌های اوست
6. M1:940 چون اشارت‌هاش را بر جان نهی در وفا‌ی آن اشارت جان دهی
7. M1:941 پس اشارت‌های اسرار‌ت دهد بار بَر‌دارد ز تو کارت دهد
8. M1:942 حاملی محمول گرداند تو‌را قابلی مقبول گرداند تو‌را
9. M1:943 قابل امر ویی قایل شوی وصل جویی بعد از آن واصل شوی
10. M1:944 سعیِ شکرِ نعمتش قدرت بود جَبر تو انکار آن نعمت بود
11. M1:945 شکرِ قدرت قدرتت افزون کند جَبرْ نعمت از کفت بیرون کند
12. M1:946 جَبرِ تو خُفتن بود در ره مخُسپ تا نبینی آن در و دَرگه مخُسپ
13. M1:947 هان مخسپ ای کاهلِ بی‌اعتبار جز به زیر آن درخت میوه‌دار
14. M1:948 تا که شاخ افشان کند هر لحظه باد بر سر خفته بریزد نقل و زاد
15. M1:949 جبر و خفتن در میان ره‌زنان مرغ بی‌هنگام کی یابد امان‌‌؟
16. M1:950 ور اشارت‌هاش را بینی زنی مرد پنداری و چون بینی زنی
17. M1:951 این قدر عقلی که داری گُم شود سَر که عقل از وی بپرّد دُم شود
18. M1:952 زانک بی‌شکری بود شوم و شَنار می‌برد بی‌شکر را در قَعرِ نار
19. M1:953 گر توکّل می‌کنی در کار کن کشت کن پس تکیه بر جبّار کُن

↓ download .txt ↓ JSON