بخش ۱۰ - یافتن شاه باز را به خانهٔ کمپیر زن

1. M2:324 دین نه آن بازیست کو از شه گریخت سوی آن کمپیر کو می آرد بیخت
2. M2:325 تا که تتماجی پزد اولاد را دید آن باز خوش خوش‌زاد را
3. M2:326 پایکش بست و پرش کوتاه کرد ناخنش ببرید و قوتش کاه کرد
4. M2:327 گفت نااهلان نکردندت بساز پر فزود از حد و ناخن شد دراز
5. M2:328 دست هر نااهل بیمارت کند سوی مادر آ که تیمارت کند
6. M2:329 مهر جاهل را چنین دان ای رفیق کژ رود جاهل همیشه در طریق
7. M2:330 روزِ شه در جست و جو بی‌گاه شد سوی آن کمپیر و آن خرگاه شد
8. M2:331 دید ناگه باز را در دود و گرد شه برو بگریست زار و نوحه کرد
9. M2:332 گفت هرچند این جزای کار تست که نباشی در وفای ما درست
10. M2:333 چون کنی از خلد زی دوزخ فرار؟ غافل از «لا‌یستوی اصحاب نار»
11. M2:334 این سزای آنک از شاه خبیر خیره بگریزد به خانهٔ گنده‌پیر
12. M2:335 باز می‌مالید پر بر دست شاه بی‌زبان می‌گفت من کردم گناه
13. M2:336 پس کجا زارد کجا نالد لئیم؟ گر تو نپذیری به جز نیک ای کریم
14. M2:337 لطف شه جان را جنایت‌جو کند زانک شه هر زشت را نیکو کند
15. M2:338 رو مکن زشتی که نیکی‌های ما زشت آمد پیش آن زیبای ما
16. M2:339 خدمت خود را سزا پنداشتی تو لوای جرم از آن افراشتی
17. M2:340 چون ترا ذکر و دعا دستور شد زان دعا کردن دلت مغرور شد
18. M2:341 هم‌سخن دیدی تو خود را با خدا ای بسا کو زین گمان افتد جدا
19. M2:342 گرچه با تو شه نشیند بر زمین خویشتن بشناس و نیکوتر نشین
20. M2:343 باز گفت ای شه پشیمان می‌شوم توبه کردم نومسلمان می‌شوم
21. M2:344 آنک تو مستش کنی و شیرگیر گر ز مستی کژ رود عذرش پذیر
22. M2:345 گرچه ناخن رفت چون باشی مرا بر‌کنم من پرچم خورشید را
23. M2:346 ورچه پرم رفت چون بنوازی‌ام چرخ بازی گم کند در بازی‌ام
24. M2:347 گر کمر بخشیم کُه را برکنم گر دهی کلکی علمها بشکنم
25. M2:348 آخر از پشه نه کم باشد تنم مُلک نمرودی به پر برهم زنم
26. M2:349 در ضعیفی تو مرا بابیل گیر هر یکی خصم مرا چون پیل گیر
27. M2:350 قدر فندق افکنم بندق حریق بندقم در فعل صد چون منجنیق
28. M2:351 گرچه سنگم هست مقدار نخود لیک در هیجا نه سر ماند نه خود
29. M2:352 موسی آمد در وغا با یک عصاش زد بر آن فرعون و بر شمشیرهاش
30. M2:353 هر رسولی یک‌تنه کان در زدست بر همه آفاق تنها بر زدست
31. M2:354 نوح چون شمشیر در خواهید ازو موج طوفان گشت ازو شمشیرخو
32. M2:355 احمدا خود کیست اسپاه زمین؟ ماه بین بر چرخ و بشکافش جبین
33. M2:356 تا بداند سعد و نحس بی‌خبر دور تست این دور نه دور قمر
34. M2:357 دور تست ایرا که موسی کلیم آرزو می‌برد زین دورت مقیم
35. M2:358 چونک موسی رونق دور تو دید کاندرو صبح تجلی می‌دمید
36. M2:359 گفت یارب آن چه دور رحمتست آن گذشت از رحمت آنجا رؤیتست
37. M2:360 غوطه ده موسی خود را در بحار از میان دورهٔ احمد بر آر
38. M2:361 گفت یا موسی بدان بنمودمت راه آن خلوت بدان بگشودمت
39. M2:362 که تو زان دوری درین دور ای کلیم پا بکش زیرا درازست این گلیم
40. M2:363 من کریمم نان نمایم بنده را تا بگریاند طمع آن زنده را
41. M2:364 بینی طفلی بمالد مادری تا شود بیدار و وا جوید خوری
42. M2:365 کو گرسنه خفته باشد بی‌خبر وان دو پستان می‌خلد زو مهر در
43. M2:366 کنت کنزا رحمة مخفیة فابتعثت امة مهدیة
44. M2:367 هر کراماتی که می‌جویی بجان او نمودت تا طمع کردی در آن
45. M2:368 چند بت بشکست احمد در جهان تا که یا رب گوی گشتند امتان
46. M2:369 گر نبودی کوشش احمد تو هم می‌پرستیدی چو اجدادت صنم
47. M2:370 این سرت وا رَست از سجدهٔ صنم تا بدانی حق او را بر امم
48. M2:371 گر بگویی شکرِ این رَستن بگو کز بُتِ باطن هَمَت برهاند او
49. M2:372 مر سرت را چون رهانید از بتان هم بدان قوّت تو دل را وا رهان
50. M2:373 سر ز شکر دین از آن برتافتی کز پدر میراث مفتش یافتی
51. M2:374 مرد میراثی چه داند قدر مال؟ رستمی جان کند و مجان یافت زال
52. M2:375 چون بگریانم، بجوشد رحمتم آن خروشنده بنوشد نعمتم
53. M2:376 گر نخواهم داد، خود ننمایمش چونش کردم بسته دل بگشایمش
54. M2:377 رحمتم موقوفِ آن خوش‌گریه‌هاست چون گریست، از بحرِ رحمت موج خاست

↓ download .txt ↓ JSON