بخش ۲۵ - کلوخ انداختن تشنه از سر دیوار در جوی آب

1. M2:1193 بر لب جو بوده دیواری بلند بر سر دیوار تشنهٔ دردمند
2. M2:1194 مانعش از آب آن دیوار بود از پی آب او چو ماهی زار بود
3. M2:1195 ناگهان انداخت او خشتی در آب بانگ آب آمد به گوشش چون خطاب
4. M2:1196 چون خطاب یار شیرین لذیذ مست کرد آن بانگ آبش چون نبیذ
5. M2:1197 از صفای بانگ آب آن ممتحن گشت خشت‌انداز از آنجا خشت‌کن
6. M2:1198 آب می‌زد بانگ یعنی هی ترا فایده چه زین زدن خشتی مرا
7. M2:1199 تشنه گفت آبا مرا دو فایده‌ست من ازین صنعت ندارم هیچ دست
8. M2:1200 فایدهٔ اول سماع بانگ آب کو بود مر تشنگان را چون رباب
9. M2:1201 بانگ او چون بانگ اسرافیل شد مرده را زین زندگی تحویل شد
10. M2:1202 یا چو بانگ رعد ایام بهار باغ می‌یابد ازو چندین نگار
11. M2:1203 یا چو بر درویش ایام زکات یا چو بر محبوس پیغام نجات
12. M2:1204 چون دم رحمان بود کان از یمن می‌رسد سوی محمد بی دهن
13. M2:1205 یا چو بوی احمد مرسل بود کان به عاصی در شفاعت می‌رسد
14. M2:1206 یا چو بوی یوسف خوب لطیف می‌زند بر جان یعقوب نحیف
15. M2:1207 فایدهٔ دیگر که هر خشتی کزین بر کنم آیم سوی ماء معین
16. M2:1208 کز کمی خشت دیوار بلند پست‌تر گردد به هر دفعه که کند
17. M2:1209 پستی دیوار قربی می‌شود فصل او درمان وصلی می‌بود
18. M2:1210 سجده آمد کندن خشت لزب موجب قربی که واسجد واقترب
19. M2:1211 تا که این دیوار، عالی‌گردنست مانع این سر فرود آوردنست
20. M2:1212 سجده نتوان کرد بر آب حیات تا نیابم زین تن خاکی نجات
21. M2:1213 بر سر دیوار هر کو تشنه‌تر زودتر بر می‌کند خشت و مدر
22. M2:1214 هر که عاشقتر بود بر بانگ آب او کلوخ زفت‌تر کند از حجاب
23. M2:1215 او ز بانگ آب پُر مَی تا عُنُق نشنود بیگانه جز بانگ بُلُق
24. M2:1216 ای خنک آن را که او ایام پیش مغتنم دارد گزارد وام خویش
25. M2:1217 اندر آن ایام کش قدرت بود صحت و زور دل و قوت بود
26. M2:1218 وان جوانی همچو باغ سبز و تر می‌رساند بی دریغی بار و بر
27. M2:1219 چشمه‌های قوت و شهوت روان سبز می‌گردد زمین تن بدان
28. M2:1220 خانهٔ معمور و سقفش بس بلند معتدل ارکان و بی تخلیط و بند
29. M2:1221 پیش از آن کایام پیری در رسد گردنت بندد به حبل من مسد
30. M2:1222 خاک شوره گردد و ریزان و سست هرگز از شوره نبات خوش نرست
31. M2:1223 آب زور و آب شهوت منقطع او ز خویش و دیگران نا منتفع
32. M2:1224 ابروان چون پالدُم زیر آمده چشم را نم آمده تاری شده
33. M2:1225 از تشنج رو چو پشت سوسمار رفته نطق و طعم و دندانها ز کار
34. M2:1226 روز بیگه، لاشه لنگ و ره دراز کارگه ویران عمل رفته ز ساز
35. M2:1227 بیخهای خوی بد محکم شده قوت بر کندن آن کم شده

↓ download .txt ↓ JSON