بخش ۱۲ - بقیهٔ داستان رفتن خواجه به دعوت روستایی سوی ده

1. M3:412 شد ز حد هین باز‌گرد ای یار گُرد روستایی خواجه را بین خانه برد
2. M3:413 قصهٔ اهل سبا یک گوشه نه آن بگو کان خواجه چون آمد به ده
3. M3:414 روستایی در تملق شیوه کرد تا که حزم خواجه را کالیوه کرد
4. M3:415 از پیام اندر پیام او خیره شد تا زلال حزم خواجه تیره شد
5. M3:416 هم ازینجا کودکانش در پسند نرتع و نلعب به شادی می‌زدند
6. M3:417 همچو یوسف که‌ش ز تقدیر عجب نرتع و نلعب ببرد از ظل اَب
7. M3:418 آن نه بازی‌، بلکه جانبازی‌ست آن حیله و مکر و دغا‌سازی‌ست آن
8. M3:419 هرچه از یارت جدا اندازد آن مشنو آن را کان زیان دارد زیان
9. M3:420 گر بود آن سودِ صد در صد‌، مگیر بهر زر مگسل ز گنجور ای فقیر
10. M3:421 این شنو که چند یزدان زجر کرد گفت اصحاب نبی را گرم و سرد
11. M3:422 زانک بر بانگ دهل در سال تنگ جمعه را کردند باطل بی‌درنگ
12. M3:423 تا نباید دیگران ارزان خرند زان جلب صرفه ز ما ایشان برند
13. M3:424 ماند پیغامبر به خلوت در نماز با دو سه درویش ثابت پر نیاز
14. M3:425 گفت طبل و لهو و بازرگانیی چونتان ببرید از ربانیی
15. M3:426 قد فضضتم نحو قمح هائما ثم خلیتم نبیا قائما
16. M3:427 بهر گندم تخم باطل کاشتید و آن رسول حق را بگذاشتید
17. M3:428 صحبت او «‌خیرٌ مِن لهو‌»ست و مال بین که‌را بگذاشتی‌؟ چشمی بمال
18. M3:429 خود نشد حرص شما را این یقین که منم رزاق و خیر الرازقین
19. M3:430 آنکه گندم را ز خود روزی دهد کی توکّل‌هات را ضایع نهد‌؟
20. M3:431 از پی گندم جدا گشتی از آن که فرستاده‌ست گندم ز آسمان

↓ download .txt ↓ JSON